''Ο κύβος του Ρούμπικ'', κριτική της Ανθής Λεκάτη στο Vivlionet.gr

 

Η δολοφονία ενός πολύ γνωστού δικηγόρου της Αθήνας, του Θέμη Αναγνώστου, γίνεται η αφετηρία για το ξετύλιγμα της ιστορίας του Γιώργου Γιαντά, μιας ιστορίας που μιλά για όσα συμβαίνουν στο παρασκήνιο, στους σκοτεινούς δρόμους της πόλης, αλλά και στα λαμπερά γραφεία των πολιτικών όταν οι πόρτες κλείνουν. Η δολοφονία αυτή θα φέρει στο φως μια υπόθεση διαφθοράς στην οποία εμπλέκονται άνθρωποι της νύχτας, δύο ομάδες του υποκόσμου με μεγάλη αντιπαλότητα για την γεωγραφική τους κυριαρχία, υπουργοί και πολιτικά στελέχη της κυβέρνησης, τρανσέξουαλ, αστυνόμοι και δικηγόροι που ψάχνουν να βρουν την άκρη του νήματος σε μια σειρά εκβιασμών, πράξεων εκδίκησης, δολοφονιών και μυστικών συμφωνιών.

Το δυνατό χαρτί του συγγραφέα είναι ο τρόπος που επιλέγει να αφηγηθεί την ιστορία του. Από την αρχή σχεδόν γνωρίζουμε ποιοι είναι οι «καλοί» και οι «κακοί» της υπόθεσης, γνωρίζουμε ποιος έκανε τι ή τουλάχιστον έχουμε βάσιμες υποψίες για το ποιος κρύβεται πίσω από τις εγκληματικές ενέργειες. Σε αντιδιαστολή με το “who done it”, εδώ ψάχνουμε το γιατί, το “why done it”. Όλα τα πρόσωπα που εμπλέκονται στην ιστορία μας είναι γνωστά και κάθε ένα κρατά ένα κομμάτι από το παζλ που τη συνθέτουν. Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι πώς ακριβώς συνδέονται μεταξύ τους και τα βαθύτερα κίνητρα που τα ωθούν να πράξουν. Και αυτό δε μειώνει στο ελάχιστο το σασπένς και την περιέργεια που νιώθει ο αναγνώστης. Η πλοκή είναι σφιχτή, η γραφή ρέει χωρίς καμία δυσκολία, οι σελίδες γυρίζουν γρήγορα και οι χαρακτήρες που έχει δημιουργήσει ο συγγραφέας είναι αληθινοί- έστω κι αν σε κάποια σημεία φαίνονται σα να βιάζονται να πουν πράγματα που σε πραγματικές συνθήκες θα ήθελαν το χρόνο τους να ειπωθούν- καθώς έχει φροντίσει να αναδείξει την ανθρώπινη πλευρά των «κακών» και να μιλήσει έστω και ακροθιγώς για τους βαθύτερους λόγους που τους οδήγησαν στον υπόκοσμο.

Ως προς την αφηγηματική προσέγγιση, ενδιαφέρον έχει η διαφορετική οπτική γωνία που διέπει τα κεφάλαια του βιβλίου. Ουσιαστικά διαβάζουμε την ιστορία μέσα από τα μάτια των διαφορετικών βασικών χαρακτήρων: του Τζίμη, της Βανέσας, της Βίκης, του Τσόχα, του αστυνόμου, της Νικόλ, του Αμερικάνου. Έτσι, σιγά- σιγά πλέκονται οι συνδετικοί κρίκοι της υπόθεσης, τα πρόσωπα συσχετίζονται, τα μυστικά αποκαλύπτονται και μπαίνουν σταδιακά τα πλακίδια του κύβου του Ρούμπικ στη σωστή τους θέση για να φέρουν στο φως την αλήθεια των γεγονότων.

Ο Γιώργος Γιαντάς κατάγεται από τη Λέσβο και έχει εκδώσει οχτώ μυθιστορήματα την τελευταία δεκαετία από τις εκδόσεις Λιβάνη, Υδροπλάνο και Συμπαντικές Διαδρομές, κάποια από τα οποία έχουν βραβευτεί.

 https://tovivlio.net/%CE%BF-%CE%BA%CF%8D%CE%B2%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%BA-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AC/

 

''O κύβος του Ρούμπικ'', κριτική του Φίλιππου Φιλίππου στο Fractalart.gr

 

Τα τελευταία χρόνια τα αστυνομικά μυθιστορήματα που αποκαλούνται «ορθόδοξα» και είναι εμπνευσμένα από τα έργα της Άγκαθα Κρίστι και των Βρετανών ομοτέχνων της όλο και λιγοστεύουν. Και στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Οι πέντε ή δέκα ύποπτοι για μια δολοφονία, οι οποίοι ανακρίνονται ή παρακολουθούνται από την αστυνομία μέχρι να αποκαλυφθεί ο δράστης, συνήθως από έναν ιδιωτικό ντετέκτιβ, όπως ο Ηρακλής Πουαρό, αποτελούν παρελθόν. Σήμερα, τα αστυνομικά μυθιστορήματα έχουν κοινωνικό περιεχόμενο και στα εγκλήματα που περιέχουν εμπλέκονται άνθρωποι της νύχτας, δικηγόροι, πολιτικοί και επιχειρηματίες.

Αυτό συμβαίνει και το μυθιστόρημα Ο κύβος του Ρούμπικ (εκδ. Υδροπλάνο) του Γιώργου Γιαντά, ο οποίος εργάζεται στο Λιμενικό Σώμα και έχει καταγωγή από τη Λέσβο και τη Χαλκιδική. Έχει εκδώσει άλλα εφτά βιβλία. Στην πρώτη σκηνή του μυθιστορήματος βλέπουμε τον εύπορο δικηγόρο Θέμης Αναγνώστου δολοφονείται με πυροβόλο όπλο έξω από το σπίτι του από έναν μοτοσικλετιστή. Στην επόμενη σκηνή, ο Τζίμης, άνθρωπος της νύχτας, βρίσκεται σ’ ένα υπνοδωμάτιο με τη Νικόλ, μια από τις ερωμένες του, ενώ η τηλεόραση μεταδίδει την είδηση της δολοφονίας του δικηγόρου. Έπειτα γνωρίζουμε την δικηγόρο Βίκη Βεραντζή, συνεργάτιδα του Αναγνώστου, που συζητάει με τον φίλο της, τον Ζορζ, πρώην δημοσιογράφο, ολίγον ποιητή, ζωγράφο και επίδοξο συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων, γενικά καλλιτέχνη, για τη δολοφονία του αφεντικού της και για κάποιον Δημοσθένη Ριζόπουλο, πολιτικό παράγοντα.

Όλοι αυτοί και αρκετοί άλλοι εμπλέκονται στην αστυνομική ιστορία που διαδραματίζεται στην Αθήνα και τοποθετείται στα όρια δύο διαφορετικών κόσμων, της νομιμότητας και της παρανομίας. Η δολοφονία του δικηγόρου κινητοποιεί έναν μηχανισμό μαφιόζων, πληρωμένων δολοφόνων, μπράβων, ανθρώπων που υπογράφουν συμβόλαια θανάτου, σε έναν ατέρμονα κύκλο με εκτελέσεις αντιπάλων, τολμηρά σόου σε νυχτερινά μαγαζιά, εταιρείες με μυστικά και παράνομες δοσοληψίες, όπου συμμετέχουν διεφθαρμένοι υπουργοί, εγκληματίες που δίνουν εντολές μέσα από τη φυλακή. Σημαντικό ρόλο στην ιστορία παίζουν η αμαρτωλή εταιρεία Telemedia και ο αρχινονός Τσόχας.

Υπάρχει κι ένας αστυνομικός, ο Κορκολάτος, ο οποίος με την ομάδα του επιχειρεί να ξεκαθαρίσει τα πράγματα που είναι πολύ μπερδεμένα εξαιτίας της ανάμιξης πολιτικών και πολιτευτών. Στο τέλος, κι αφού έχουν γίνει αρκετές εκτελέσεις μελών μαφιόζικων οργανώσεων που είναι ανταγωνιστικές, μια από τις ηρωίδες κατορθώνει να επιβιώσει και να συνεχίσει τη ζωή της έξω από την Ελλάδα.

Ο κύβος του Ρούμπικ είναι ένα καλογραμμένο αστυνομικό μυθιστόρημα που αναφέρεται στα σκοτεινά κυκλώματα της αθηναϊκής νύχτας και έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Ο Γιώργος Γιαντάς φαίνεται πως έχει μελετήσει εμβριθώς ανάλογα μυθιστορήματα, ελληνικά και ξένα, ώστε να γράψει το δικό του. Θα μπορούσε, πάντως, να μιλήσει και για την τύχη ορισμένων από τους ήρωές τους. Ας πούμε τι απέγινε ο Ζορζ, ο καλλιτέχνης;

 https://www.fractalart.gr/o-kyvos-toy-roympik/

 

 

''Ο κύβος του Ρούμπικ'', κριτική της Τόνιας Μασουρίδου στο Diastixo.gr

 

Από τις πρώτες σελίδες του μυθιστορήματος Ο κύβος του Ρούμπικ, ο αναγνώστης παρακολουθεί με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις ζωές των ηρώων, τις οποίες συνδέει ένας μυστηριώδης ιστός που περιπλέκεται σε δύο κόσμους: στον κόσμο της νομιμότητας και στον κόσμο της παρανομίας. Ο Γιώργος Γιαντάς, συγγραφέας του εν λόγω πονήματος, περιγράφει αριστοτεχνικά τους χαρακτήρες των πρωταγωνιστών, χρησιμοποιώντας με επιδεξιότητα το γνωστό παζλ του κύβου του Ρούμπικ.

Άνθρωποι της νύχτας που κυκλοφορούν με προσωπεία αθωότητας, γνωστοί δικηγόροι και πολιτικοί υπεράνω υποψίας, αστυνομικοί, επιχειρηματίες, τρανς προσωπικότητες κυκλοφορούν σε ετούτο το νουάρ μυθιστόρημα με τις απρόσμενες εξελίξεις και την ενδιαφέρουσα πλοκή. Η ιστορία εξελίσσεται μέσα από καθημερινά περιστατικά, δομημένα με τέτοιο τρόπο ώστε να κρύβουν το μυστικό του αινίγματος.

Τα πρόσωπα, αν και ανήκουν στον υπόκοσμο, δείχνουν συχνά την ανθρώπινη τρωτή τους πλευρά φανερώνοντας τέτοια στοιχεία ευαισθησίας, που ο αναγνώστης αρχίζει να αναρωτιέται για την πραγματική ταυτότητα των ανθρώπων της διπλανής του πόρτας. Πιστεύω ότι σε ετούτο το λεπτό σημείο βρίσκεται και η ξεχωριστή αφηγηματική τέχνη του Γιώργου Γιαντά. Εισάγει τον αναγνώστη στη ροή μιας ιστορίας, στην οποία υπάρχει η αίσθηση της συμμετοχής. Πορεύεται και εκείνος με τους ήρωες, συμπάσχει, αγανακτεί, αγωνιά, επειδή τα πρόσωπα εκπέμπουν οικειότητα και η γλώσσα έχει αμεσότητα και λογοτεχνική χροιά.

Ένα νουάρ μυθιστόρημα που αξίζει να διαβαστεί, επειδή ξεχωρίζει στο είδος του.

Ας παρακολουθήσουμε μερικά αποσπάσματα:

…Πρόσκαιρα ο καιρός είχε γαληνέψει. Το φως του ήλιου ξεπρόβαλλε από τα αραιά σύννεφα, μέσα από αχτιδοσυρμές, φως δειλό και αβέβαιο, ασταθές, σαν τις ανθρώπινες ψυχές και τα πολύπλοκα γήινα παιχνίδια τους· ένας περίπλοκος κύβος από κόσμους και υποκόσμους, από πάθη και μίση, μεγαλοσύνες και μικρότητες· από προσδοκίες όπως των απλών ψηφοφόρων πως μέσα από τις εκλογές η κοινωνία θα γινόταν καλύτερη, πιο δημοκρατική και δίκαιη· από προσμονές για ένα καλύτερο αύριο με ίσες ευκαιρίες, καλύτερες δουλειές, με ισονομία, με δικαιοσύνη.

Και αλλού βλέπουμε τον τρόπο με τον οποίο περιγράφεται μια ερωτική σχέση:

…Η ορμή του Τζίμη κάμφθηκε από μια τρυφερότητα, κάτι πρωτόγνωρο, κάτι που ποτέ στο παρελθόν δεν είχε βιώσει με γυναίκα. Η ανώτερη ομορφιά της Βίκης σχεδόν του επέβαλλε να είναι τρυφερός μαζί της. Τώρα δεν υπήρχε ίχνος αμφισβήτησης για όσα του είχε υποσχεθεί, όσα σχεδίαζαν να πραγματοποιήσουν. Η συνεύρεση ήταν και επισφράγιση της νέας αρχής, της καινούργιας ζωής, ενός αύριο στον κόσμο του φωτός και της νομιμότητας. Όταν η αίσθηση του χρόνου επέστρεψε, έγειραν αποκαμωμένοι κάτω από το σκέπασμα, αντικριστά ο ένας με τον άλλον. Την κοίταξε ξεθυμασμένος, ενώ εκείνη έψαξε με το χέρι της το κομοδίνο.
«Τι ψάχνεις;»
«Την τσάντα μου. Έχω τσιγάρα μέσα».
«Σε παρακαλώ… δεν θέλω να καπνίσεις, δεν σου πάει… τουλάχιστον όχι τώρα».
Η Βίκη χαμογέλασε. Του ένευσε εντάξει, όμως το χαμόγελό της είχε να κάνει με την ολική αλλαγή στην όψη του. Ο Τζίμης είχε μεταμορφωθεί σ’ ένα νεαρό αγόρι, είχε γυρίσει αρκετά στάδια πίσω, προτού τσαλακωθεί, πριν αλλοιωθεί από τη σκληρότητα και την παρανομία. Της θύμισε έναν συμφοιτητή στη σχολή, έναν συμπαθητικό και άβγαλτο νεαρό που μονίμως δυσκολευόταν να ξεπεράσει το τρακ και να τη φλερτάρει.

Ένα νουάρ μυθιστόρημα που αξίζει να διαβαστεί, επειδή ξεχωρίζει στο είδος του.

ΠΗΓΗ:  https://diastixo.gr/kritikes/ellinikipezografia/18872-o-kuvos-toy-roubik

 

Η ''Βαβέλ'' με τη ματιά του βιβλιοκριτικού Πάνου Τουρλή

Ο Λέανδρος Μίρκας είναι υποδιευθυντής στο υποκατάστημα της Athlon στο Σύνταγμα, υψηλού κύρους τραπεζικός, αγαπάει το χρήμα και τη ζωή. Στο μυθιστόρημα ξεδιπλώνονται όλες οι πτυχές του χαρακτήρα του και πόντο πόντο συγκροτείται η εικόνα ενός τρισάθλιου υποκειμένου, που δεν ορρωδεί προ ουδενός και διαπράττει εγκλήματα ενώ η αφήγηση και ο τρόπος σκέψης του είναι σα να δίνει στον αναγνώστη την περιγραφή μιας ήρεμης, χαλαρής βόλτας! Πότε θα τιμωρηθεί αυτός ο άνθρωπος; Πώς γίνεται ένα μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται σε έναν χρηματοοικονομικό τομέα, γεμάτο τραπεζιτικές, οικονομικές και επενδυτικές θεωρίες και ορολογία να καταφέρει να με κρατήσει ως το τέλος; Πώς και γιατί τελικά παγιδεύτηκε η Ελλάδα στα χαρτιά του Μνημονίου; Γιατί ακολουθεί η αστυνομία τα ίχνη του Μίρκα; Τι θα αποκομίσει αυτός ο παλιάνθρωπος από τα ταξίδια του σε νήσους Κέυμαν, Ελβετία και Μυτιλήνη; Ένα συναρπαστικό βιβλίο, που δε χαρίζεται σε κανέναν και κυρίως στον πρωταγωνιστή του.

Μέχρι στιγμής δεν έχω μισήσει κανέναν άλλον χαρακτήρα βιβλίου όσο τον Λέανδρο Μίρκα. Είναι ένας απαίσιος αντι-ήρωας, ένας άνθρωπος που αγάπησα να μισώ και ήθελα να τον δείρω μέχρι την τελευταία μου ανάσα. Ο συγγραφέας είναι αμείλικτος: από σελίδα σε σελίδα, από παράγραφο σε παράγραφο, στήνει μπροστά στον αναγνώστη έναν σύγχρονο Ντόριαν Γκρέυ, ένα ανδρείκελο, το οποίο καθρεφτίζεται στο πράσινο χαρτί του δολαρίου και στη χρυσή λάμψη των μανικετόκουμπων που στεφανώνουν τη μανσέτα των χεριών που έχουν βουτηχτεί ανενδοίαστα στο αίμα και στην απάτη. Η καθημερινότητά του είναι να εξαπατά τον κόσμο, να συμπορεύεται στην πολιτική των τραπεζών για άφθονη ροή δανείων, ακόμη και από αφερέγγυους πελάτες και όπου συναντά εμπόδια να τα προσπερνά ακόμη και χωρίς ηθικές αναστολές. Γιατί; Ο τρόπος που αξιοποιούν όλα τα δάνεια οι τράπεζες είναι τόσο ασύλληπτος που εύχομαι ολόψυχα να μην είναι αλήθεια, δυστυχώς όμως ο κύριος Γιαντάς, εκτός από συναρπαστική γραφή, κάνει και ενδελεχή, τεκμηριωμένη έρευνα, οπότε φοβούμαι πολύ.

Αυτό το πλάσμα έχει μια άνετη ζωή, παχυλούς λογαριασμούς μισθοδοσίας και καταθέσεων, μια Ουρανία που περιφέρεται σα σκιά σε όλο το κείμενο, έχει μια τρυφηλότητα και μια υπεροψία μεγάλου μεγέθους, «συνευρίσκεται» με ό,τι θηλυκό  κινείται, συμμετέχει σε οργιαστικά πάρτυ (αυτό μου άρεσε πολύ, δεν είναι άνθρωπος παραδομένος στην ηδονή, ταγμένος στον ελιτισμό, όχι, τα πάρτυ αν παρεκτραπούν και είναι καλεμένος θα παρασυρθεί, δεν τα επιδιώκει όμως!), κάνει τρομερές απάτες εις βάρος αθώων αλλά και μεγαλοκαραχαριών, εξασφαλίζει με τον καλύτερο τρόπο τη δική του πλάτη και όλη αυτή η κατηφόρα φαίνεται να μην έχει τέλος. Κι όχι τίποτε άλλο, ένιωσα τόσο αδύναμος και γεμάτος οργή από την αδικία αυτό το πλάσμα να εξακολουθεί να κινείται ανάμεσά μας, χωρίς ο συγγραφέας να δείχνει πως θέλει να τον τιμωρήσει. Ναι, καλά. Από ένα σημείο και μετά αρχίζει μια ασύλληπτου μεγέθους κάθετη πτώση, μακριά από κάθε κλισέ που θα μπορούσε να κλείσει βιαστικά, πρόχειρα ή ανικανοποίητα ένα μυθιστόρημα. Και τότε…

 " Ένα σκληρό, καλογραμμένο, μελετημένο και αληθινό μυθιστόρημα, που περιγράφει την άνοδο και την πτώση ενός ανθρώπου και ενός οικονομικού συστήματος "

Ο Λέανδρος Μίρκας δεν είναι απλά ένας απατεώνας ολκής αλλά και ένας αδίστακτος δολοφόνος. Όσο βάθαινα στο περιεχόμενο του κειμένου, τόσο μου ξπετάγονταν νέα αρνητικά χαρακτηριστικά του, με αποκορύφωμα την αφαίρεση ανθρώπινων ζωών. Ποιων, πότε και γιατί αλλά κυρίως τι αποκόμισε από αυτές τις πράξεις το αφήνω στον αναγνώστη, γιατί όσα και να γράψω, δεν είναι τίποτα μπροστά στη λεπτομερή πλοκή και στη σωρεία των γεγονότων που συμβαίνουν στη ζωή του τραπεζικού αλλά και των χρηματοοικονομικών κύκλων. Η ροή της αφήγησης είναι μια διαρκής σφαλιάρα, όταν δείχνει είτε την αποφασιστικότητα για περισσότερα χρήματα είτε την αδικία που η θέση του Γενικού Διευθυντή πάντα καλύπτεται από κάποιον άλλον μέσα από συνεχόμενες εκπλήξεις είτε από σοκαριστικά απλοϊκά σκηνικά, όπως η βόλτα του στη Βουκουρεστίου, όπου αγόρασε ένα ζευγάρι μανικετόκουμπα, «που άξιζαν τα δυο χιλιάρικα που έσκασα». Δηλαδή με την ίδια φυσικότητα που ένας άνεργος λέει στον φίλο του για την ανέχειά του να αγοράσει έναν καφέ, έτσι κι ο Μίρκας αγοράζει πράγματα πανάκριβα, μόνο και μόνο για το γόητρό του!

Θα στραφώ τώρα στην Ουρανία. Ο Μίρκας περιστοιχίζεται από γυναίκες, με δύο από αυτές να παίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή του. Οι άλλες είναι ένα ξεσπάθωμα, μια εμπειρία, δύο όμως είναι αυτές που θα τον επηρεάσουν πιο έντονα. Και η άχρωμη, άοσμη Ουρανία είναι μια μορφή που μ’ έκανε και δάκρυζα κάθε φορά για όσα τράβαγε. Δεν παίρνει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιστορία, ούτε μια αράδα διαλόγου δεν έχει σε ολόκληρο το μυθιστόρημα. Τη βλέπουμε πάντα μέσα από τα μάτια του Λέανδρου, άρα υποτιμητικά, τόσο πολύ που εξοργίστηκα (και) με αυτό. Είναι η γυναίκα του. Δεν την αγάπησε ποτέ; Κι αν δεν την αγάπησε δεν μπορεί να της φερθεί με στοιχειώδη αξιοπρέπεια; Είναι μια γυναίκα που την κοροϊδεύει και την εξαπατά ασύστολα, τη σιχαίνεται και δυστυχώς ο κύριος Γιαντάς δε φείδεται εκφράσεων, λέξεων και καταστάσεων (όχι, δεν την ξυλοκοπά, δε χρειάζεται να καταφύγει στη σωματική βία). Ακόμη και όταν τα πράγματα φτιάχνουν κάπως ανάμεσά τους, ο Μίρκας δε γνωρίζει εμπόδια, προβαίνοντας σε κάτι που με έκανε να θέλω να κλείσω το βιβλίο και να μη διαβάσω παρακάτω. Κι εκείνη εκεί, να περνάει από σελίδα σε σελίδα σαν ψυχή που δεν έχει δικαιωθεί ακόμη στον επίγειο κόσμο. Και το ξέσπασμά του σ’ εκείνη, όταν το μυθιστόρημα κοντεύει να τελειώσει και ο τραπεζικός ζει τη μεγάλη ανατροπή, ήταν τόσο άδικο που τάχτηκα σαφέστατα υπέρ της. Ομολογώ πως περίμενα η έκπληξη να έρθει από αυτήν τη γυναίκα, όμως όχι! Υπήρξαν άλλες καταστάσεις, αποφάσεις και εξελίξεις που δεν ήταν απαραίτητο να είναι εκείνη υπεύθυνη για την κατρακύλα του άντρα της. Η Ουρανία είναι μια γυναίκα που θα θυμάμαι για καιρό.

Ωραία όλα αυτά, έχουμε έναν απατεώνα, πολυσχιδή ερωτικά, αδίστακτο εγκληματία. Είπα και κάποια πράγματα για την πλοκή. Τι άλλο έχει να περιμένει ο αναγνώστης; Πολλά. Μέσα από την ιστορία αυτή, ο κύριος Γιαντάς, με επιμέλεια, κόπο και έρευνα, καταφέρνει να αποτυπώσει ανάγλυφα όλη τη σημερινή τραπεζική και χρηματοοικονομική κατάσταση, όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και του κόσμου. Κατάφερε εμένα, που είμαι φανατικός τριτοδεσμίτης και σιχαίνομαι τα μαθηματικά (και τις μπάμιες, αλλά αυτό είναι άλλο παράπονο), να παρακολουθήσω απερίσπαστος όλα τα συστατικά που συγκροτούν τον μηχανισμό μιας τράπεζας και να καταλάβω γιατί η τράπεζα ποτέ δε χάνει. Αν μάλιστα ισχύει ότι το 2008 που έσκασε η μεγάλη φούσκα με προεξάρχοντες τη Lehman Brothers και ταυτόχρονα εντελώς τυχαία μπήκαμε στο μνημόνιο ώστε οι τράπεζες να ανακεφαλαιοποιήσουν με χρηματοδότηση του κράτους, τα οποία λεφτά θα βγουν από τις πλάτες του απλού, φτωχού κοσμάκη, δε θέλω ποτέ να μάθω τι είναι φαντασία και τι πραγματικότητα (και για να μην το πάρει πρέφα ο κοσμάκης, υπάρχει και η διχόνοια που μπορούν άνετα να σπείρουν τα μέσα ενημέρωσης βρίσκοντας διαρκώς κάποιους λόγους σύγκρισης, πχ. τους υψηλόμισθους σε εποχές πείνας δημοσίους υπαλλήλους). Ο κύριος Γιαντάς, περιγράφοντας διάφορες και διαφορετικές σκηνές από αυτήν τη ροζ τσιχλόφουσκα που ζούσε ο πρωταγωνιστής του αλλά και όλες οι τράπεζες, εξηγεί με εύληπτο τρόπο τα πάντα σχεδόν: την οικονομική ασυλία των νήσων Κέυμαν, του Χονγκ Κονγκ και της Ελβετίας, το ξέπλυμα μαύρου χρήματος από λαθρεμπόριο όπλων και πώς αυτό μετατρέπεται σε δωρεές και φιλανθρωπίες μέσω αφανών και νομότυπων τραπεζικών καναλιών, τα θετικά της αφειδούς δανειοδότησης και πώς αυτή υπήρξε μια σωτήρια ιδέα για να βγαίνουν κερδισμένες μόνο και πάντα οι τράπεζες («-Όχι, όχι…δε μας τα προσφέρατε, κύριε Λέανδρε! Μας φουσκώσατε το μυαλό πως μπορούμε να τα έχουμε! Εσείς! Οι τράπεζες!», σελ. 45), πώς οι τριγμοί ξεκίνησαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες και πότε και γιατί κουνήθηκε συθέμελα επιτέλους και η Ευρώπη και πολλά άλλα. Σε κάποιο σημείο μάλιστα φάνηκε έντονα η αδιαφορία του Λέανδρου Μίρκα που έριξε την ευθύνη στον σοσιαλισμό, «…που κοινωνικοποιεί τους κινδύνους και ιδωτικοποιεί τα κέρδη» (σελ. 95).

Ίσως εδώ να έχω μια μικρή ένσταση, ακριβώς γιατί ο κύριος Γιαντάς είναι τόσο ενήμερος του θέματος που διάλεξε να καταγράψει που ένιωθα πως κατά τόπους παρασυρόταν από τα ίδια του τα γραπτά και εισέδυε πολύ βαθύτερα σε χρηματοοικονομικές θεωρίες, μακροοικονομικούς και μικροοικονομικούς όρους, ιστορία του κεφαλαίου και του πλουτισμού και πολλά άλλα. Πάντα μέσα από συζητήσεις ή case studies που εμφανίζονταν κατά την ανάγνωση, πάντα καλογραμμένα και με στρωτό τρόπο, όμως όταν τα αισθήματά μου άρχισαν να με παρασέρνουν και ήθελα να μάθω τι θα γίνει παρακάτω, κάποια εγκυκλοπαιδικά χωρία τα προσπέρναγα, διαπιστώνοντας πως δεν έχανα στιγμή από την εξέλιξη. Θα συνιστούσα όμως στον αναγνώστη να αφιερώσει τον χρόνο του ακόμη και σε αυτές τις συζητήσεις, ακριβώς γιατί δε θα βρει αλλού την ευκαιρία να κατανοήσει καλύτερα τον ρόλο μιας τράπεζας στη ζωή του. Στάθηκα ιδιαίτερα στο σημείο όπου υπήρξε διάκριση μεταξύ εμπορικών τραπεζών και τραπεζών επενδύσεων, κάτι που δε γνώριζα, μιας και για μένα οι τράπεζες έχουν έναν σκοπό: την κατάθεση χρημάτων και την επένδυσή τους!

Η «Βαβέλ» είναι ένα σκληρό, καλογραμμένο, μελετημένο και αληθινό μυθιστόρημα, που περιγράφει την άνοδο και την πτώση ενός ανθρώπου και ενός οικονομικού συστήματος. Μόνο που ο άνθρωπος, εν αντιθέσει με τις τράπεζες, δε θα βγει αλώβητος και σώος όταν έρθει η ώρα της τίσεως. Ένα υπέροχο κείμενο που καταγράφει πιστά τη σημερινή τραπεζική πραγματικότητα και ζωντανεύει ανθρώπους που ζουν διπλα μας, μόνο που δεν τους ξερουμε και τόσο καλά. Άραγε, η φράση «Έχω λεφτά! Πολλά λεφτά!» ως πότε θα βοηθάει το εφήμερο, ανθρώπινο σαρκίο;

Χαρακτηριστικό απόσπασμα :

«Άλλο μέγα ψέμα κι εκείνο, όπως τα υπόλοιπα, όπως η στοίβα με τα μεγάλα, τα άθλια ψέματα, όμοια με μια ντουζίνα λερωμένα ρούχα, όπου το μόνο που μπορούσες να κάνεις ήταν να την κοιτάς να μεγαλώνει, να λερώνεις και να πετάς, να λερώνεις και να πετάς και να μαζεύονται και να αρκείται στο να απολαμβάνεις αυτόν τον βρώμικο λόφο που έφτιαξες, αφού δεν έχεις κάτι καλύτερο να προσφέρεις» (σελ. 382)

ΠΗΓΗ:https://tovivlio.net/

Η "Βαβέλ" με τη ματιά του καθηγητή κ. Ηλία Παπαγεωργίου

Ο φιλόλογος, συγγραφέας και ερευνητής  Δρ. Ηλίας Παπαγεωργίου παρουσιάζει το μυθιστόρημα του συμπατριώτη μας συγγραφέα, Γιώργου Γιαντά, «Βαβέλ» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Λιβάνη».
Συγκεκριμένα ο ίδιος γράφει:

«Πρόκειται για μια εξαιρετική έκδοση στις 506 σελίδες του οποίου ο κεντρικός ήρωας εμπλέκεται στην οικονομική κρίση του 2008, αλλά, προπάντων, μας υποχρεώνει, εντελώς φυσικά και αβίαστα, να προβληματιστούμε πάνω σε πλήθος καθημερινών θεμάτων, όπως η αξία του χρήματος, η δικαιοσύνη, η αλληλεγγύη, οι επαγγελματικές φιλοδοξίες, το έγκλημα κ.λπ.
Κέντρο όλων των εξελίξεων, οι οποίες είναι πολλές και απροσδόκητες, είναι μια τράπεζα με τις γνωστές τραπεζικές δραστηριότητες και με υπαλλήλους τους οποίους κυρίως ενδιαφέρει η επαγγελματική άνοδος και τα μπόνους. Οι επαγγελματικοί ανταγωνισμοί συνεπάγονται «συμμαχίες», ψεύδη, απάτες, εγκλήματα.
Η οικονομική φιλοσοφία του τραπεζικού συστήματος στην πρώτη δεκαετία του 2000 μας θυμίζει την οικτρή κατάσταση της οικονομικής κρίσης: χρέη, φτώχεια, αυτοκτονίες… Τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα αντιμετωπίζουν τους πολίτες με απονιά, προσποιητό ενδιαφέρον, ψευδολογία. Πάνω απ’ όλα το κέρδος, το χρήμα, το παντοδύναμο χρήμα. Για χάρη του θυσιάζεται η οικογένεια, η φιλία, η ηθική, οι αξίες ζωής. Επιδίωξη το κέρδος με κάθε μέσο, η πολυτελής ζωή, το σεξ, τα αξιώματα, η ικανοποίηση κάθε εγωιστικής τάσης.
Το μυθιστόρημα τούτο, παρά τους δυσνόητους για πολλούς οικονομικούς όρους, είναι ένα ιδιαίτερα καλογραμμένο κείμενο, ευκολονόητο, ευπρόσιτο από τον κάθε αναγνώστη. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί μια εξαιρετική ελληνική γλώσσα με σωστή στίξη και κατάλληλο λεξιλόγιο σε τέτοιο βαθμό που χαίρεσαι να το διαβάζεις.
Η εξέλιξη των γεγονότων είναι απόλυτα φυσιολογική, χωρίς τα μπρος-πίσω της ιστορίας που εκνευρίζουν. Σε καμιά περίπτωση δεν γίνεται υπέρβαση του λογικού, έτσι που ο αναγνώστης βρίσκεται  συνέχεια μπροστά σε ανθρώπους και γεγονότα της καθημερινής πραγματικότητας χωρίς να βασανίζεται ανάμεσα στο φυσικό και υπερφυσικό, το αληθινό και το πλάνο.
Συγχαίρω τον συγγραφέα του νέου μυθιστορήματος και συνιστώ την απόκτηση αυτού του αξιόλογου βιβλίου».

ΠΗΓΗ: "ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ" ΟΝLINE ΕΚΔΟΣΗ
 http://nealesvou.gr/o-ilias-papageorgiou-grafi-gia-ti-vavel/

Η Τζένη Κουκίδου γράφει για το "Αύριο"

Τι είναι το αύριο;

Φιλοσοφικά μιλώντας είναι το μετά, ό,τι ακολουθεί και ό,τι περιλαμβάνουν οι μελλοντικοί μας χρόνοι. Αλλά είναι και ο τίτλος του νέου μυθιστορήματος του Γιώργου Γιαντά που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Λιβάνη.

Είναι... μια ηρωίδα και η ιστορία της. Το παρελθόν της, το παρόν της. Το μέλλον της; Ποιο αύριο περιμένει εκείνους που απαρνήθηκαν τον έρωτα, την αγάπη, τους φίλους, την οικογένεια; Τα μεγάλα, έντονα συναισθήματα, τις ζεστές, αληθινές αγκαλιές; Ποιο αποστειρωμένο, άνευρο, ψεύτικο παρόν πλημμυρίζει με αδιάφορες μέρες τη ζωή; Ποια είναι άραγε η σωστή επιλογή; Και πότε επιτέλους μπορείς να δεις καθαρά; Και τότε, θα βρεις τη δύναμη να τα αλλάξεις όλα;

Για ένα τέτοιο αύριο μιλάει ο συγγραφέας. Το αύριο που αξίζει στον άνθρωπο και ό,τι άλλο περιλαμβάνει αυτή η φράση.

Στην υπόθεση με δυο λόγια... Εκείνη είναι η Άννα Μαρία. Εκείνος ο Άγγελος. Ο κορμός μιας καρυδιάς είναι χαραγμένος αιώνια με τις ανάσες τους: Μαζί, γράφει. Για πάντα.

Πόσο κρατάει άραγε αυτό το πάντα όταν βρίσκεσαι στο μεταίχμιο ανάμεσα στην εφηβεία και την ενηλικίωση;

Ο κόσμος έμοιαζε απέραντος κι εκείνη τόσο μικρή τελικά μέσα του, σαν μικροσκοπική ύπαρξη, που παρά την όποια ζωή, παρά το όποιο επίγειο μεγαλείο, παρέμενε μικρή, όπως κι όλοι οι υπόλοιποι γύρω της.

Κι αν όλα αυτά σας λένε ότι πρόκειται για ρομάντζο... μπορείτε να το χαρακτηρίσετε κι έτσι. Είναι μια εφηβική ερωτική ιστορία που καταλήγει στο αυταπόδεκτο, δηλαδή ότι μόνο η αγάπη σώζει τον άνθρωπο. Θα συναντήσετε και μια-δυο αποκαλύψεις που προσφέρουν την έκπληξη ενώ αν ψάχνετε ερωτικές σκηνές, μάλλον κοιτάτε λάθος βιβλίο. Το μυθιστόρημα βασίζεται σε πιο βαθιά συναισθήματα. Θα συναντήσετε και μια τυπική ελληνική οικογένεια της δεκαετίας του 80 που θα σας θυμίσει αρκετά τη δική σας ή αρκετές από τις οικογένειες γνωστών και φίλων σας. Θα συναντήσετε και μια ανέλπιστη αναφορά στο πρώτο μυθιστόρημα του ίδιου, Ως την τελευταία πνοή, στη σελίδα 131, όταν ο συγγραφέας περιγράφει το εξώφυλλό του για το βιβλίο που κρατά στα χέρια της η ηρωίδα του.

Μου άρεσε η εναλλάξ χρονική τοποθέτηση που σε πηγαίνει από το παρόν στο παρελθόν κ.ο.κ. μέχρι τη στιγμή που παρόν και παρελθόν θα συναντηθούν στο σήμερα για να συνεχίσουν στο μέλλον ενώ όταν ο Γιώργος Γιαντάς γίνεται λεξοπλάστης (για παράδειγμα: χαχανοχασκάριζε) μόνο απολαυστικός μπορεί να είναι. Ο λόγος του έχει ροή. Ένα τέμπο που δίνει ρυθμό στην ανάγνωση. Ρέει η ιστορία όπως τα χρόνια εκείνου που έστριψε λάθος και χάθηκε -μεταφορικά και κυριολεκτικά αυτό- ή έχασε... το νόημα -της ζωής, της ύπαρξης...

Ευχαριστώ τον Γιώργο Γιαντά για την προσφορά του βιβλίου.

(Αναδημοσίευση από εδώ:

 http://koukidaki.blogspot.gr/2016/04/avrio.html)

Το ''Αύριο'' με τη ματιά του βιβλιοκριτικού Πάνου Τουρλή

Ένα εξαιρετικό διαμαντάκι που το συνιστώ ανεπιφύλακτα! Οι ανθρώπινες σχέσεις, ο έρωτας, οι συνέπειες των επιλογών μας, δοσμένα με αντρική ματιά και με τόση αλήθεια, ειλικρίνεια και αμεσότητα που δάκρυσα. Η περίληψη στο οπισθόφυλλο δε με ενθουσίασε, το εξώφυλλο με προϊδέαζε για αντίστοιχο περιεχόμενο και να που διαψεύστηκα ευχάριστα! Ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα που χειρίζεται άψογα τους χαρακτήρες και το περιβάλλον στο οποίο δρουν, φωτίζει αμερόληπτα τα λάθη του παρελθόντος και τις επιπτώσεις στο παρόν και με συντροφιά ποιητικές, φροντισμένα πλασμένες λέξεις ξεναγεί στην άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής!

Η Μαίρη είναι σύζυγος πλαστικού χειρουργού και ζει στην Κηφισιά, σε μια «πενταβάρετη» ζωή γεμάτη πλούτο, συμβιβασμούς και μοναξιά. Είναι ελεύθερη να κάνει ό,τι θέλει, αρκεί να μη γίνει γνωστό στον κύκλο του αντρός της. Πλήττει. Η κολλητή της είναι σαν αυτοκόλλητο επιβράβευσης στη ζωή της, αναμασούν τα ίδια, φλερτάρουν άνευ περιεχομένου τυχαίους άντρες, τσιμπολογούν ακριβά εδέσματα σε φτηνές μαζώξεις, αρνούνται να διαβάσουν έστω και μία σελίδα. Ώσπου τυχαία, από ανία, η Μαίρη διαβάζει το πρώτο της βιβλίο. Και η ρωγμή στον τοίχο της αρχίζει να γίνεται τρύπα. Τι σχέση έχει η Μαίρη του σήμερα με την Άννα-Μαρία του χτες; Πραγματοποιήθηκαν οι φιλοδοξίες της; Άξιζε που τσακώθηκε με τους γονείς της γιατί ήθελε να γίνει μοντέλο; Είναι ευχαριστημένη που έχει ό,τι ήθελε αλλά κουβαλάει μαζί κι ένα βαρύ τίμημα; Γιατί αναπολεί τις ευτυχισμένες στιγμές του λυκείου με τον πρώτο της έρωτα, τον Άγγελο;

Ένα περιεκτικό, λιτό, δυνατό και επιτέλους ολιγοσέλιδο, εξαιρετικό δείγμα σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας.

Με απαράμιλλη δεξιοτεχνία, ο συγγραφέας γδύνει αργά αργά και βασανιστικά το κουκούλι του μεταξοσκώληκα, μόνο που εδώ έχουμε αντίστροφη πορεία: η πεταλούδα γίνεται κάμπια. Η πλούσια, πανέμορφη, εξωτική, γοητευτική πεταλούδα αρχίζει να μαδιέται πλησιάζοντας το φως της αλήθειας και να συρρικνώνεται σε ένα γνήσιο, αληθινό κουκούλι. Μου άρεσε η κενότητα των στιγμών των πλουσίων. Πολλοί συγγραφείς περιγράφουν έρωτες σε αστικό περιβάλλον και με γεμίζουν χασμουρητά από τις περιττές περιγραφές των σαλονιών και των κότερων, όμως εδώ ο κύριος Γιαντάς δίνει την πραγματική, τρισδιάστατη πλευρά των γεγονότων: όλες αυτές οι επισκέψεις, οι αλλαξοσυντροφιές (για να μην το γράψω αλλιώς) είναι κενές, άνευ περιεχομένου και ουσίας. Είναι απλά ένα εισιτήριο για να μένεις μακριά από τη δυστυχία των καθημερινών απλών ανθρώπων που απολύονται, πεινάνε και ανησυχούν. Είναι τραγικές οι συγκεντρώσεις των πλουσίων του μυθιστορήματος που συζητάνε για την κρίση, τις αλλαγές στην οικονομία και τις απολύσεις-περικοπές που αναγκάζονται να κάνουν, χωρίς όμως η δική τους ζωή να διαμορφωθεί αντίστοιχα.

Από την άλλη το μυθιστόρημα δεν είναι κραυγή κατά του πλούτου, δεν ειρωνεύεται, δε λοιδωρεί. Δείχνει πώς ένας απλός άνθρωπος στην εφηβεία του μπορεί να παρασυρθεί από τις σειρήνες και τους αυλικούς του για να ακολουθήσει ένα άνετο μονοπάτι ζωής, γεμάτο αγκάθια και ανηφόρες όμως. Κανείς δεν είναι έτοιμος να υποστεί και τις συνέπειες, εξαρτάται όμως από τον χαρακτήρα που έχει πλάσει για να βρει την κατάλληλη διέξοδο. Με συγκίνησε η ιστορία του έρωτα της Άννας-Μαρίας και του Άγγελου. Τόσο αθώος, πραγματικός, καθημερινός, συνηθισμένος (μιλώ για τα στερεότυπα που ζει κανείς σε έναν έρωτα, γιατί κάθε έρωτας είναι διαφορετικός και καθε άνθρωπος σε εμπνέει διαφορετικά). Και η Άννα-Μαρία συμμετέχει σε διαγωνισμό ομορφιάς. Υποκύπτει, παρασύρεται. Σπουδές στην Αθήνα. Ο έρωτας τελειώνει, ξεφτίζει. Μέχρι την ανατροπή του μυθιστορήματος. Μια εξέλιξη που έδειξε μια άλλη πλευρά της Άννας-Μαρίας. Έγινε Μαίρη αλλά παρέμεινε Άννα-Μαρία. Οικογενειακές σχέσεις, συντροφικές αλληλεπιδράσεις, μια καθημερινότητα γεμάτη προκλήσεις, ένας έρωτας που θα δυσκολευτεί να φωτίσει σωστά τους ανθρώπους που διάλεξε να ενώσει. Ένα περιεκτικό, λιτό, δυνατό και επιτέλους ολιγοσέλιδο, εξαιρετικό δείγμα σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας. 

(αναδημοσίευση από https://www.captainbook.gr/shop/?p=10838)

Το "Αύριο" με τη ματιά του βιβλιο-κριτικού Πάνου Τουρλή

Ένα εξαιρετικό διαμαντάκι που το συνιστώ ανεπιφύλακτα! Οι ανθρώπινες σχέσεις, ο έρωτας, οι συνέπειες των επιλογών μας, δοσμένα με αντρική ματιά και με τόση αλήθεια, ειλικρίνεια και αμεσότητα που δάκρυσα. Η περίληψη στο οπισθόφυλλο δε με ενθουσίασε, το εξώφυλλο με προϊδέαζε για αντίστοιχο περιεχόμενο και να που διαψεύστηκα ευχάριστα! Ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα που χειρίζεται άψογα τους χαρακτήρες και το περιβάλλον στο οποίο δρουν, φωτίζει αμερόληπτα τα λάθη του παρελθόντος και τις επιπτώσεις στο παρόν και με συντροφιά ποιητικές, φροντισμένα πλασμένες λέξεις ξεναγεί στην άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής!

Η Μαίρη είναι σύζυγος πλαστικού χειρουργού και ζει στην Κηφισιά, σε μια «πενταβάρετη» ζωή γεμάτη πλούτο, συμβιβασμούς και μοναξιά. Είναι ελεύθερη να κάνει ό,τι θέλει, αρκεί να μη γίνει γνωστό στον κύκλο του αντρός της. Πλήττει. Η κολλητή της είναι σαν αυτοκόλλητο επιβράβευσης στη ζωή της, αναμασούν τα ίδια, φλερτάρουν άνευ περιεχομένου τυχαίους άντρες, τσιμπολογούν ακριβά εδέσματα σε φτηνές μαζώξεις, αρνούνται να διαβάσουν έστω και μία σελίδα. Ώσπου τυχαία, από ανία, η Μαίρη διαβάζει το πρώτο της βιβλίο. Και η ρωγμή στον τοίχο της αρχίζει να γίνεται τρύπα. Τι σχέση έχει η Μαίρη του σήμερα με την Άννα-Μαρία του χτες; Πραγματοποιήθηκαν οι φιλοδοξίες της; Άξιζε που τσακώθηκε με τους γονείς της γιατί ήθελε να γίνει μοντέλο; Είναι ευχαριστημένη που έχει ό,τι ήθελε αλλά κουβαλάει μαζί κι ένα βαρύ τίμημα; Γιατί αναπολεί τις ευτυχισμένες στιγμές του λυκείου με τον πρώτο της έρωτα, τον Άγγελο;

Με απαράμιλλη δεξιοτεχνία, ο συγγραφέας γδύνει αργά αργά και βασανιστικά το κουκούλι του μεταξοσκώληκα, μόνο που εδώ έχουμε αντίστροφη πορεία: η πεταλούδα γίνεται κάμπια. Η πλούσια, πανέμορφη, εξωτική, γοητευτική πεταλούδα αρχίζει να μαδιέται πλησιάζοντας το φως της αλήθειας και να συρρικνώνεται σε ένα γνήσιο, αληθινό κουκούλι. Μου άρεσε η κενότητα των στιγμών των πλουσίων. Πολλοί συγγραφείς περιγράφουν έρωτες σε αστικό περιβάλλον και με γεμίζουν χασμουρητά από τις περιττές περιγραφές των σαλονιών και των κότερων, όμως εδώ ο κύριος Γιαντάς δίνει την πραγματική, τρισδιάστατη πλευρά των γεγονότων: όλες αυτές οι επισκέψεις, οι αλλαξοσυντροφιές (για να μην το γράψω αλλιώς) είναι κενές, άνευ περιεχομένου και ουσίας. Είναι απλά ένα εισιτήριο για να μένεις μακριά από τη δυστυχία των καθημερινών απλών ανθρώπων που απολύονται, πεινάνε και ανησυχούν. Είναι τραγικές οι συγκεντρώσεις των πλουσίων του μυθιστορήματος που συζητάνε για την κρίση, τις αλλαγές στην οικονομία και τις απολύσεις-περικοπές που αναγκάζονται να κάνουν, χωρίς όμως η δική τους ζωή να διαμορφωθεί αντίστοιχα.

Από την άλλη το μυθιστόρημα δεν είναι κραυγή κατά του πλούτου, δεν ειρωνεύεται, δε λοιδωρεί. Δείχνει πώς ένας απλός άνθρωπος στην εφηβεία του μπορεί να παρασυρθεί από τις σειρήνες και τους αυλικούς του για να ακολουθήσει ένα άνετο μονοπάτι ζωής, γεμάτο αγκάθια και ανηφόρες όμως. Κανείς δεν είναι έτοιμος να υποστεί και τις συνέπειες, εξαρτάται όμως από τον χαρακτήρα που έχει πλάσει για να βρει την κατάλληλη διέξοδο. Με συγκίνησε η ιστορία του έρωτα της Άννας-Μαρίας και του Άγγελου. Τόσο αθώος, πραγματικός, καθημερινός, συνηθισμένος (μιλώ για τα στερεότυπα που ζει κανείς σε έναν έρωτα, γιατί κάθε έρωτας είναι διαφορετικός και καθε άνθρωπος σε εμπνέει διαφορετικά). Και η Άννα-Μαρία συμμετέχει σε διαγωνισμό ομορφιάς. Υποκύπτει, παρασύρεται. Σπουδές στην Αθήνα. Ο έρωτας τελειώνει, ξεφτίζει. Μέχρι την ανατροπή του μυθιστορήματος. Μια εξέλιξη που έδειξε μια άλλη πλευρά της Άννας-Μαρίας. Έγινε Μαίρη αλλά παρέμεινε Άννα-Μαρία. Οικογενειακές σχέσεις, συντροφικές αλληλεπιδράσεις, μια καθημερινότητα γεμάτη προκλήσεις, ένας έρωτας που θα δυσκολευτεί να φωτίσει σωστά τους ανθρώπους που διάλεξε να ενώσει. Ένα περιεκτικό, λιτό, δυνατό και επιτέλους ολιγοσέλιδο, εξαιρετικό δείγμα σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας.

''Ως Την Τελευταία Πνοή'' της Νατάσας Γκουτζικίδου

Κρατώντας στα χέρια σου το βιβλίο του συγγραφέα Γιώργου Γιαντά, Ως την τελευταία πνοή, εκ πρώτης εντυπωσιάζεσαι από το εξώφυλλό του. Πρόσφατα, πληροφορήθηκα πως είναι εμπνευσμένο από την ιστορία του Τριστάνου και της Ιζόλδης, που προσωπικά κατατάσσω στις αγαπημένες μου. Έπειτα, είναι ο τίτλος. Έχω αναφέρει επανειλημμένως πως οι τίτλοι είναι από τα πρώτα στοιχεία, αν όχι το πρώτο, που προσελκύουν το ενδιαφέρον μου. Ως την τελευταία πνοή… Σε κάνει να αναρωτιέσαι τι μπορεί να είναι αυτό που θα σε κρατήσει μέχρι την τελευταία σου πνοή ζωντανό. Ένα πράγμα μόνο μπορώ να σκεφτώ και αυτό είναι η αγάπη. Εκ πρώτης λοιπόν, αναρωτήθηκα αν και για τον συγγραφέα και φίλο Γιώργο Γιαντά ισχύει το ίδιο.

«ένα έργο βαθιά αντιπολεμικό.

Τολμώ να πω πως πρόκειται για ένα από τα καλύτερα και πιο ‘δυνατά’ βιβλία που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια.»

 Από τις πρώτες κιόλας σελίδες, καθίσταται σαφές πως θα ταξιδέψουμε στο παρελθόν, σε μια εποχή ταραγμένη, γεμάτη μνήμες και πόνο,  σε έναν τόπο ευλογημένο από τον ήλιο και τη θάλασσα, αλλά και κατατρεγμένο από τον εχθρό. Είναι η Σμύρνη του 1915, η Σμύρνη του 1920, η Σμύρνη της καταστροφής, του μύθου και του ένδοξου παρελθόντος της.

Βασικός πρωταγωνιστής του βιβλίου, ο Αλέξανδρος Βελισσαρίου. Τα τερτίπια της μοίρας οδηγούν τα βήματά του στην κοσμοπολίτισσα Σμύρνη, εκεί όπου οι λαοί συγκατοικούν αρμονικά, παρά τα όσα οι πολιτικοί ορίζουν.  Η ζωή τρέχει κι εκείνος την ακολουθεί, άλλοτε σαν έμπορος και άλλοτε σαν στρατιώτης, μα πάνω απ’ όλα, σαν άνθρωπος με πάθη, ιδανικά και θέλω.

Ο συγγραφέας παρουσιάζει το κοινωνικοοικονομικό και πολιτικό πλαίσιο της εποχής (ο πόλεμος στην Ευρώπη και οι συνέπειες για την Ελλάδα, η πολιτική κατάσταση στη χώρα, οι μέρες του Βενιζέλου στην εξουσία, η κάθοδος και η επανεκλογή του, οι αποφάσεις που όρισαν τη μοίρα της Μικράς Ασίας και οδήγησαν τελικά στα γεγονότα του 1922) χωρίς να κουράζει. Το αντίθετο, για την ακρίβεια. Όλα καταθέτονται προσεχτικά, αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας που έχει πλέξει τόσο περίτεχνα ο συγγραφέας.

Ο Γιώργος Γιαντάς, με το πρώτο του βιβλίο, θεωρώ πως μαγεύει τον αναγνώστη. Οι περιγραφές του σε πολλά σημεία είναι συγκλονιστικές, σχεδόν νιώθεις πως θα απλώσεις το χέρι και θα αγγίξεις τους ήρωες. Η θεία Θεανώ, ο θείος Σωτήρης, η Χρυσάνθη, ο Βασίλειος, ο Μιχάλης, ο Νεσκέρογλου και η πανέμορφη κόρη του Γιασμίν.  Η Σμύρνη της αρμονικής συνύπαρξης των λαών, η κοσμοπολίτισσα πόλη, το σταυροδρόμι των λαών, εκεί από όπου τα πλοία ξεκινούσαν το ταξίδι τους για τις εφτά θάλασσες του κόσμου. Οι συνήθειες των κατοίκων, οι αντιθέσεις, οι μάνητες και τα πάθη…

Ένα βιβλίο για τον πόλεμο, που ανακατώνει τις ζωές των ανθρώπων, τις εξοστρακίζει από την πορεία τους, αλλά που δεν είναι ικανός να ξεριζώσει την ελπίδα, ένα έργο βαθιά αντιπολεμικό.

Τολμώ να πω πως πρόκειται για ένα από τα καλύτερα και πιο ‘δυνατά’ βιβλία που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια.

Ρίγησα διαβάζοντας το ακόλουθο απόσπασμα, γι’ αυτό και επέλεξα να το μοιραστώ μαζί σας : Σε όρισα επίγονο... Το μονοπάτι σου το χάραξαν ο Υδάσπης, η Περσέπολη, η Βακτριανή, η Ζαδράκαρτα... Σ' έφεραν ανέγγιχτο ως το κάλεσμα της μοίρας, αείχρονο, ατόφιο, αθάνατο από φύσημα των καιρών... Σε πρόσμεναν ολότελα, καρτερικά, αιώνια, πλέκοντας την τύχη σου, καλώντας σε στον πρώτο σου σταθμό. Τον Ίωνα άνεμο, που αόρατα σε χάλκευσε με ζωή. Ήσουν ενωμένος μ’ αυτήν, δίχως ψεγάδι, δίχως αίμα αληθινό, δίχως πόνο θνητό. Οι δρόμοι σου απλώθηκαν ποτάμια, οι σκιές σου φώτισαν έλατα, γη, ζωντανεμένα κάστρα να φέρεις πίσω σ’ εκείνους, ορίστηκες για να ορίσεις… Ήρθε η ώρα η αθάνατη, αθάνατος να’ σαι ξανά, αγέρωχος, μαρμάρινος. 

 http://natasagoutzikidou.blogspot.gr/2012/08/blog-post_21.html

"Mindland" από τον Ηλία Παπαγεωργίου (ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ 22-ΦΕΒ-2013)

Mε τον τίτλο «MINDLAND» κυκλοφόρησε το δεύτερο μυθιστόρημα του Γιώργου Γιαντά μετά το επιτυχημένο «Ως την τελευταία πνοή» ένα μυθιστόρημα που έκανε εξαιρετική εντύπωση. Το νέο, λοιπόν, μυθιστόρημα (εκδόσεις του οίκοι Λιβάνη, σελίδες 302), είναι διαφορετικό από ένα συνηθισμένο κείμενο τέτοιου είδους. Εδώ δεν έχουμε ιστορικά γεγονότα ως αφετηρία της αφήγησης, της δράσης και της πλοκής. Δεν ιστορούνται γεγονότα γνωστά στον αναγνώστη, ώστε να βαδίζει σε οικεία μονοπάτια και να αναμένει εξελίξεις προορατικές. Αντίθετα, το «περιβάλλον» του μυθιστορήματος μετακινείται από το ρεαλισμό στη φαντασία, από το πιθανό στο απίθανο, από το ενδεχόμενο στο νοητικά απρόσιτο.   «Δεν ιστορούνται γεγονότα γνωστά στον αναγνώστη, ώστε να βαδίζει σε οικεία μονοπάτια και να αναμένει εξελίξεις προορατικές. Αντίθετα, το «περιβάλλον» του μυθιστορήματος μετακινείται από το ρεαλισμό στη φαντασία, από το πιθανό στο απίθανο, από το ενδεχόμενο στο νοητικά απρόσιτο..» Η «ιστορία» αρχίζει με τις συνέπειες ενός πυρηνικού πολέμου, εξαιτίας του οποίου η  ανάγκη επιβίωσης επιβάλλει στους ανθρώπους να δημιουργήσουν «πόλεις-γυάλες», μέσα στις οποίες τα πάντα είναι τεχνητά: από τον αέρα που αναπνέουν μέχρι τα μέσα διατροφής, μεταφοράς, εργασίας, επικοινωνίας. Πρόκειται για έναν μεταπυρηνικό κόσμο, τον οποίο ο σημερινός άνθρωπος ούτε κατανοεί και, πολύ περισσότερο, δε θα ήθελε να γνωρίσει. Μέσα σε μια τέτοια ηλεκτρονική πόλη ο καθένας ζει στο δικό του κόσμο. Καθηλωμένος μπροστά στην οθόνη του δικού του προσομοιωτή (δηλ., ηλεκτρονικό υπολογιστή προχωρημένης τεχνολογίας) και χρησιμοποιώντας το δικό του ηλεκτρονικό εξοπλισμό μπορεί να περπατήσει, να συνάψει ερωτικές σχέσεις, να «συναντήσει φίλους, να συνάψει κάθε είδους σχέσεις με άτομα που ποτέ δεν είδε ούτε νιώθει την ανάγκη να δει, να νοικιάσει φίλους και συντροφιές με μόνο κριτήριο την εξωτερική εμφάνιση που ο «άλλος» παρουσιάζει μέσα από το δικό του προσομοιωτή και το οποίο προφίλ μπορεί να αλλάζει σύμφωνα με τα γούστα του. Παρουσιάζεται δηλαδή σαν πρίγκιπας-πριγκίπισσα, σαν νέος ή γέρος, σαν ωραίος ή δυσειδής, ανεξάρτητα από τη φυσιολογική του θέση ή εμφάνιση. Άρα, πρόκειται για έναν κόσμο αποκλειστικά εικονικό, μη πραγματικό, απόλυτα φανταστικό και, ως εκ τούτου, αφύσικο. Επομένως, απουσιάζει η ζεστασιά της αγάπης, η ευαισθησία, η αληθινή φιλία, ο γνήσιος έρωτας, το φυσιολογικό σεξ, η αυθόρμητη αγκαλιά και το αγνό φιλί. Μέσα σε αυτό το κλίμα κινείται ο συγγραφέας με μεγάλη επιδεξιότητα, και καταφέρνει να μας δώσει τα χαρακτηριστικά ενός κλασικού μυθιστορήματος: πιθανή ιστορική βάση, πλοκή, περιέργεια, αγωνία, απροσδόκητα, χιούμορ, προβληματισμό, σφαιρικότητα, λύση, ακόμη και κάθαρση! Πέρα από το περιεχόμενο, ο αναγνώστης απολαμβάνει ένα κατανοητό κείμενο, μια ελληνική γλώσσα άρτια στη λεκτική και ορθογραφική της χρήση, ένα συγγραφέα, που παρά το νεαρό της ηλικίας του, σέβεται τον αναγνώστη και ξέρει να τον ψυχαγωγεί με την κύρια έννοια της λέξης (αγωγή της ψυχής και του πνεύματος). Συγχαίρω τον εξαίρετο μυθιστοριογράφο, Γιώργο Γιαντά, φίλο και παλιό μαθητή μου, και του εύχομαι να συνεχίσει με την ίδια ζέση το υπέροχο έργο της συγγραφής. Συνιστώ ανεπιφύλακτα σε μικρούς και μεγάλους να διαβάσουν το πρωτότυπο και πρωτοποριακό τούτο βιβλίο.   Ηλίας Παπαγεωργίου, δρ Φ.  http://www.dimokratism.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=15298%3Amindland---&catid=42%3Abook-presentation&Itemid=61

''Mindland'' του Ηλία Μαραβέγια ( ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ 03-02-2013 )

(του Ηλία Μαραβέγια)

Με το πρώτο του βιβλίο μας  ταξίδεψε στο παρελθόν την περίοδο της Μικρασιατικής καταστροφής. Το καινούριο του μας πάει στο μέλλον, σε μια απέραντη διαδικτυακή πολιτεία, τη Mindland. Αυτός είναι ο τίτλος της νέας ιστορίας που γέννησε η φαντασία του Γιώργου Γιαντά, ενός συγγραφέα που ήρθε για να μείνει στα λογοτεχνικά δρώμενα. Γεννημένος και μεγαλωμένος στη Μυτιλήνη, θυμάται έντονα την ανεμελιά των παιδικών του χρόνων, το παιχνίδι στους δρόμους και την ηρεμία της θάλασσας.

«Χωρίς την αίσθηση της θάλασσας κάπου κοντά μου ασφυκτιώ», λέει ο νεαρός συγγραφέας. Από πολύ μικρός είχε μια ακατάπαυστη επιθυμία να δημιουργεί σενάρια με σκίτσα και κάποιες μικρές ιστορίες. Επί της ουσίας όμως η λογοτεχνία μπήκε στη ζωή του εντελώς απρόσμενα. 

«Έγινε όταν βρέθηκα κάπου μακριά και βρήκα τον χρόνο να κοιτάξω μέσα μου όλα εκείνα που κάποια στιγμή ζήτησαν να έρθουν στην επιφάνεια». Ο λογοτέχνης συστήθηκε στο κοινό το 2011 από τις εκδόσεις Λιβάνη με το έργο του «Ως την τελευταία πνοή». 

           «Θέλησα να δημιουργήσω κάτι διαφορετικό και διαχρονικό. Αν σε κάμποσα χρόνια από τώρα θα το διαβάζουν ακόμη ως πηγή ή ως μυθιστόρημα για τη Μικρασιατική καταστροφή, τότε θα έχω πετύχει το σκοπό μου» αναφέρει. Η έμπνευση για το 2^ο μυθιστόρημα του που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τον ίδιο εκδοτικό οίκο, γεννήθηκε κατά τη διαβίωση του στη μεγαλούπολη.

         «Είναι εντυπωσιακό ότι μπορείς να περπατήσεις ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους δίχως να ανταλλάξεις κουβέντα με κανέναν. Η Mindland είναι το μωσαικό μιας κοινωνίας που ολοένα μας πλησιάζει.Η ζωή γίνεται εικόνα κι εμείς μαθαίνουμε να ζούμε μέσα σε αυτήν». 
Στη Mindland περιγράφεται ένας διαδικτυακός κόσμος πολύ πιο εξελιγμένος από τις σημερινές σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Σ’αυτόν ο καθένας κρυμμένος πίσω από ένα προφίλ, δίχως να μετακινηθεί από το σπίτι του, μπορεί να συνάψει εικονικές σχέσεις, να νοικιάσει φίλους και να αμπαρωθεί ολότελα στην ιδιωτική μοναξιά της προσομοίωσης.

 «Θεωρώ ότι τα social media έχουν υποκαταστάσει κατά ένα μεγάλο ποσοστό την προσωπική και άμεση ανθρώπινη επικοινωνία. Δεν πρέπει όμως να λησμονούμε ότι προσφέρουν αμεσότητα, πληροφορίες, απόψεις και ιδέες» σημειώνει ο Γιώργος Γιαντάς, διευκρινίζοντας ότι εικονικά το διαδίκτυο «ενώνει» τους ανθρώπους, αλλά χρειάζεται προσοχή μιας και η κατάχρηση του μας οδηγεί σε αποξένωση και μοναξιά.