'>

Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

Περίληψη MindLand



  '' Αφήστε να σας αφηγηθώ πως έγιναν όλα. Χώρισαν την κοινωνία σε δύο όχθες, μία για την ελίτ  και μία για τους φτωχούς κι εξαθλιωμένους. Το ‘όπιο’ αυτού του λαού, υπήρξε η Mindland, μια απέραντη διαδικτυακή πολιτεία. Όχι σαν εκείνες που γνωρίζετε εσείς. Ξεχάστε το Facebook και τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης.  Σε αυτήν, καθένας από μας, κρυμμένος πίσω από ένα ‘προφίλ’, μπορούσε με τον εξοπλισμό του να τρέξει, να περπατήσει, να συναναστραφεί, να διασκεδάσει, να συνευρεθεί μέσα στον εικονικό της παράδεισο, ανάμεσα σε άλλα προφίλ χρηστών, που ποτέ δεν αντίκρισαν τα πραγματικά τους πρόσωπα. Κλεισμένος καθένας στην κατοικία του, δίχως ανάγκη για μετακίνηση,  μπορούσε  να ζήσει όπως παλιά, να συνάψει εικονικές σχέσεις, εικονικούς γάμους, να νοικιάσει φίλους, να αμπαρωθεί ολότελα στην ιδιωτική μοναξιά της προσομοίωσης. Η γενιά μου, δυστυχώς, μεγάλωσε αγνοώντας τη ζεστασιά της αγάπης, της ευαισθησίας, της αληθινής φιλίας, μιας ζεστής χειρονομίας, της απλής αγκαλιάς!

Δε φταίξαμε εμείς όμως. Αφήσαμε να μας οδηγήσουν σε αυτό. Αυτοί που με την απληστία και την απανθρωπιά τους, έφτασαν τον πλανήτη στον πυρηνικό όλεθρο και στις ‘πόλεις-γυάλες᾿. Εξακολουθούν να παρακολουθούν, να ελέγχουν, συνεχίζουν τα κρυφά πειράματα. Κρύβουν ασύλληπτο σχέδιο για τη σωτηρία της ανθρωπότητας, Πιθανόν ανάμεσα σας, να υπάρχουν ήδη κάμποσοι από αυτούς.

Μην επαναπαύεστε. Εσείς προλαβαίνετε. Έχετε τουλάχιστον ακόμη ουρανό!

Η εποχή μου ίσως  είναι μακριά από τη δική σας.

Ίσως και όχι…

Μπρεντ ''

Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2012

Μια εποχή μακριά από τη δική μας.. ή μήπως όχι;



Διαδικτυακές συναναστροφές. 

Προσομοιωτές κίνησης, ύπαρξης, διαβίωσης.

Πρόσωπα κρυμμένα, αμπαρωμένα καλά πίσω από την ηλεκτρονική πραγματικότητα της Mindland.

Πολιτείες κλεισμένες κάτω από γυάλινο παραπέτασμα.

Ξεχασμένες αξίες, κουβέντες, θερμές χειρονομίες.

Η ίδια η συνύπαρξη μία εικόνα, ένας τεχνητός τρόπος ζωής.

Εκεί ακριβώς έζησε ο Μπρεντ. 

Πρωταγωνιστής μιας απόλυτα εικονικής εποχής, ευτυχώς πολύ μακριά από τη δική μας. 

Η μήπως όχι; 

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

Του ερχομού του τρύγου ..

''  Και οι εταιρείες, οι τράπεζες, δούλευαν για την ίδια τους την καταδίκη και δεν το καταλάβαιναν. Τα χωράφια ήταν γεμάτα καρπό και οι δημοσιές γεμάτες ανθρώπους που λιμοκτονούσαν. Οι σιταποθήκες ήταν γεμάτες και τα παιδιά της φτωχολογιάς μεγάλωναν ραχιτικά, και οι φουσκάλες της πελλάγρας φούντωναν πάνω στα πλευρά τους. 
Οι μεγάλες εταιρείες δεν καταλάβαιναν πως είναι λεπτή η γραμμούλα που χωρίζει το λιμό από το θυμό. Και το χρήμα που θα μπορούσε να ξοδευτεί για μεροκάματα, ξοδεύτηκε σε ασφυξιογόνα, σε ντουφέκια, σε σπιούνους και χαφιέδες, σε μαύρες λίστες και γυμνάσια. Πάνω στις δημοσιές το πλήθος πηγαινοερχότανε σαν τα μερμήγκια κι έψαχνε να βρει δουλειά, να φάει. Κι άρχισε να βράζει ο θυμός..



..και στέκονται σιωπηλοί να παρακολουθούν  τις πατάτες να πλέουνε μπροστά τους, ακούν τις στριγγλιές των γουρουνιών που τα σφάζουν μέσα σε ένα λάκκο και χύνουν από πάνω ασβέστη, βλέπουν βουνά πορτοκάλια να λιώνουν σε ένα σάπιο πολτό. 
Και ο λαός βλέπει τη σημερινή χρεωκοπία και μέσα στα μάτια του λαού η οργή μεστώνει. Μέσα στη ψυχή του λαού μεστώνουν και βαραίνουν τα σταφύλια της οργής, βαραίνουν για τον τρύγο.. ''

John Steinbeck - Τα Σταφύλια της Οργής (1939)

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

Νατάσα Γκουτζικίδου ''ΘΥΜΗΣΟΥ ΠΟΣΑ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΕΣ''


Η χειρότερη φυλακή, είναι αυτή που εμείς φτιάχνουμε για τον κόσμο μας. Είναι τα τείχη που εμείς υψώνουμε γύρω μας για να προστατευθούμε από τους ανθρώπους, αφήνοντας τους απέξω να μας πολιορκούν ανελέητα. Είναι οι στιγμές που βιώνουμε με θλίψη, ξεχνώντας πως είναι να χαμογελάμε. Είναι οι στιγμές που θεωρούμε δεδομένες, που πιστεύουμε πως θα ξανάρθουν. Δεν μας νοιάζει αν η φυλακή μας κοντεύει να γίνει απροσπέλαστη..

Η Μελίνα, αποφασίζει να εγκαταλείψει τους τέσσερις τοίχους της νοσηρής αυτής ασφάλειας. Με ένα δρασκέλισμα προς τη ζωή , πρώτα μετέωρο μα κατόπιν αποφασισμένο. Ένα δρασκέλισμα, όσο χρειάζεται για να επιστρέψει στον έξω κόσμο. Δεν είναι απλό να ξεπεράσεις την αυτοκτονία της αδερφής σου, όταν μάλιστα αυτή έχει συμβεί μπροστά στα μάτια σου. Ούτε είναι εύκολο για δύο ανθρώπους να ζουν σα ξένοι, κάτω από την ίδια στέγη. Τι έφταιξε κι έγινε έτσι η ζωή με τον Αλέξανδρο; Πόσα χρειάζεται ένας άνθρωπος για να ταμπουρωθεί στο οχυρό της μοναξιάς του;
Είναι στιγμές που αναζητούμε τη λύτρωση στα πιο απλά πράγματα. Έφτασε η στιγμή για τη Μελίνα να αποτολμήσει τη δική της. Της είναι αρκετό ένα ψαροχώρι στολισμένο με το ολόγιομο φεγγάρι, και τους παφλασμούς των κυμάτων. Της αρκεί ένας τόπος με ψίθυρους από μυστικά της θάλασσας, για έρωτες που έσβησαν, για ταξίδια που δεν έγιναν και κόσμους που χάθηκαν. Τη ξανανιώνει ένα τοπίο ζωγραφισμένο με τις αναμνήσεις των οικογενειακών διακοπών. Είναι όλα αυτά τα μικρά μα σπουδαία που φτάνουν να τη ζωντανέψουν ξανά.
Μα κι η γαλήνη που’ χει τούτος ο τόπος, διασαλεύεται από ένα τόσο δα φύσημα της μοίρας, αρκετό να ποτίσει ξανά με γκρίζο το τοπίο της Μελίνας. Ένας φάκελος στα χέρια της που αργεί να ανοιχτεί, και τελικώς εξαφανίζεται. Ο Στέλιος, ο Άγγελος, ο κυρ Ανδρέας, ένα ορφανοτροφείο που κρατά κρυμμένα μυστικά, το φυλαχτό, ένα πιάνο, και απέναντι ακριβώς από όλα τούτα, ένας φάρος.
Κάθε που φέγγει, η σκιά μιας γυναίκας στη κουπαστή που πέφτει στο κενό και κάθε που σβήνει, η κουπαστή νεκρώνει κι όλα γίνονται παραμύθι. Μόνο που σύντομα η πραγματικότητα με το μύθο στο ψαροχώρι, φορούν το ίδιο πέπλο. Ακολουθούν τα βήματα της κλέβοντας ολοένα περισσότερη από την ηρεμία της, τόσο όσο αρκεί να  να μένει κρυφή η αλήθεια από τα μάτια εκείνης αλλά κι από τα μάτια του αναγνώστη. Μια σειρά από στοιχεία, ντοκουμέντα, ασύλληπτες συμπτώσεις   που διαγράφουν για τη Μελίνα, ένα ζοφερά νηφάλιο περιβάλλον, σ’ ένα χωριουδάκι που αναζήτησε τη γαλήνη. Όσο οι σελίδες κυλούν, οι αποκαλύψεις φανερώνονται, έτσι που την απογυμνώνουν από τους μανδύες της ηρεμίας που αναζήτησε. Οι σιωπηροί παφλασμοί του νερού κάτω από εκείνον το φάρο, μοιάζουν  να ψιθυρίζουν κάτι τραγικό σε εκείνη. Μια απώλεια, ο θάνατος μιας γοητευτικής γυναίκας του παρελθόντος, ένας φόνος.. μα ένας φόνος που συνέβη στο παρελθόν ή μήπως που πρόκειται να συμβεί; Η αναζήτηση της αλήθειας από την πρωταγωνίστρια, κορυφώνεται δημιουργώντας ένα παραπέτασμα μυστηρίου, στα όρια δύο κυρίαρχων στοιχείων: παρελθόν ή μέλλον; Αλήθεια ή ψέμα; 

Τούτη η ταλάντευση αναδεικνύει έντεχνα το ιδιαίτερο χάρισμα της γραφής της Νατάσας:
Την έντονη χροιά του μεταφυσικού στοιχείου, που μεταδίδεται με τρόπο αριστοτεχνικό. Κάθε σελίδα κυλά προκαλώντας διαφορετικά συναισθήματα γύρω από την πρωταγωνίστρια. Αρχικά συμπάσχουμε μαζί της, ζούμε με τις αναμνήσεις της, γαληνεύουμε με το χωριουδάκι της, χαιρόμαστε με τα απλά που κι εκείνη χαίρεται, κι όμως, καθώς ακολουθούμε τα ίχνη της, αρχίζουμε να ανησυχούμε γι’ αυτήν. Σα να διαβλέπουμε πως.. ή μήπως όχι.. σα να νιώσαμε πως ξέρουμε τη συνέχεια και θέλουμε να την προστατεύσουμε, να αλλάξουμε τη ρότα της. Η δημιουργός του μυθιστορήματος, πλέον μας έχει τυλίξει με το ίδιο πέπλο που τύλιξε τη Μελίνα, προκαλώντας μια διαρκή επαγρύπνηση. Είμαστε βέβαιοι πως ξέρουμε τι πρόκειται να συμβεί ή μήπως η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική; Το κείμενο αποκαλύπτει τη διάθεση της συγγραφέως για ένα ατμοσφαιρικό όσο και αγωνιώδες φιλμ, που προβάλλει εξαίρετα κι αρμονικά τις αρετές του.:
Ρομαντισμός, μυστήριο, διαρκής πλοκή και δημιουργική φαντασία που μέχρι τις τελευταίες σελίδες, οι σκιές τους μας ακολουθούν με πάθος, με τη σιγουριά πως ότι κι αν συμβεί στη Μελίνα, κλείνοντας αυτό το βιβλίο, θα της σιγοψιθυρίσουμε: 

θυμήσου πόσα μας χάρισες..

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2012

Η επιστολή Steinbeck



Ένας τόπος σ'απόγνωση.
Μια πατρίδα διαφεντεύεται από ξενόφερτους ‘παραγγελιοδόχους’, που ενώ πατούν το χώμα της το κατάξερο.. εκείνο αποζητά να ποτιστεί ξανά.. με ιδέες ή αίμα, άγνωστο..
Είναι ο ίδιος τόπος για τον οποίο ένα από τα μεγάλα ονόματα στο στερέωμα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, έγραψε κάποτε τα παρακάτω λόγια. Για τούτην, την ίδια γη..

'' Το να δημοσιευτεί το έργο μου στην Ελλάδα, είναι κάτι ευχάριστο και τρομακτικό μαζί. Είναι σα να επισκέπτεται ένας πυγμαίος την πατρίδα των γιγάντων. Ελπίζω πως η Ελλάδα, θα δει με καλοσύνη τις προσπάθειες μου, αν αναλογιστεί ότι η δική μας λογοτεχνία, είναι μάλλον σαν μία από εκείνες τις αποικίες που ίδρυαν οι πόλεις της αρχαίας Ελλάδας και που γίνονταν αυτόνομες, χωρίς ωστόσο να ξεχνούν την καταγωγή τους. Της παγκόσμιας λογοτεχνίας η Ελλάδα είναι η μητέρα. Ίσως αυτό το βιβλίο να είναι ένα περιπλανημένο παιδί που ξαναγυρίζει να επισκεφθεί τη μητρική γη με την ελπίδα πως θα γίνει καλόδεχτο.
Αν και είμαι φοβισμένος, είμαι όμως και περήφανος και ελπίζω να με καλωσορίσει..''


 (John Steinbeck - με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του ''Ανατολικά της Εδέμ'' στην Ελλάδα)

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2012

Ένας χρόνος 'Πνοής'



- Τέσσερα μερόνυχτα το πάλευα το βιβλίο σου. Πόσο καιρό είπες σου πήρε;
Στην παρατήρηση αυτή ενός στενού φίλου, ο ήχος της απάντησης υπήρξε σχεδόν αστείος:
- Περίπου δύο χρόνια..
        Κάπου 24 μήνες για ένα αποτέλεσμα τόσο σύντομης διάρκειας. Που μάλιστα, μπορεί και να μην ικανοποιήσει τον αναγνώστη, να του αφήσει κενά, να τον μελαγχολήσει, ή και να τον απογοητεύσει.
Γιατί, εκείνος που είναι αποφασισμένος να συγγράψει για να διαβαστεί, δε μπορεί να είναι ποτέ εντελώς βέβαιος για εκείνο που θα καταθέσει ολοκληρωμένο. Καθενός λογοτέχνη τα φύλλα, αρχικά έχουν σκούρο χρώμα. Δεν είναι τόσο λευκά όσο φαίνονται, αφού αποτελούν ένα σκοτεινό μονοπάτι όπου ο ίδιος οφείλει να φωτίσει την αρχή, τη συνέχεια και το τέλος του. Όποιο λοιπόν κι αν είναι αυτό που θα προκύψει, πρώτος ο δημιουργός του, γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τη μοναξιά της διαδρομής, τις ώρες που δαπανήθηκαν, τις λεπτομέρειες που σχολαστικά ερευνήθηκαν, τα ψήγματα της ψυχής που κρυφά ή φανερά κατατέθηκαν. Κι όλα τούτα για ένα έργο που θα διαβαστεί στα τέσσερα μερόνυχτα, ίσως και σε ακόμη μικρότερο χρόνο. Εδώ απογυμνώνεται η ματαιοδοξία του ανθρώπου που συγγράφει.. εδώ και στη φράση:
‘Είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο’
Οι κουβέντες αυτές είναι σχεδόν το ίδιο σύντομες με το τελικό αποτέλεσμα! Γι’ αυτό, όσες φορές κι αν ακουστούν, έχουν πάντοτε για τον δημιουργό την ίδια αξία, την ίδια βαρύτητα.
Η ευγνωμοσύνη για την ηθική ικανοποίηση, συχνά είναι δύσκολο να εκφραστεί απόλυτα. Στην προκειμένη περίπτωση, αφού αισίως συμπληρώνεται ένας χρόνος κυκλοφορίας αυτού του έργου, αποδεικνύεται πως η προσπάθεια αυτή, έχει ακόμη δρόμο πριν 'Την Τελευταία της Πνοή’. Έτσι, δώδεκα μήνες μετά, εξακολουθεί να ανασαίνει, χάρη σε όσους την εμπιστεύτηκαν, την πίστεψαν και την τίμησαν, ακολουθώντας την στο δικό της μονοπάτι. Αυτό είναι το δικό μου ευχαριστήριο, με την αναπόφευκτη συναισθηματική φόρτιση, μέσα από τις λίγες αυτές γραμμές.. όσο σύντομα κι αν μπορούν αυτές να διαβαστούν.