'>

Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

''Ως Την Τελευταία Πνοή'' της Νατάσας Γκουτζικίδου

Κρατώντας στα χέρια σου το βιβλίο του συγγραφέα Γιώργου Γιαντά, Ως την τελευταία πνοή, εκ πρώτης εντυπωσιάζεσαι από το εξώφυλλό του. Πρόσφατα, πληροφορήθηκα πως είναι εμπνευσμένο από την ιστορία του Τριστάνου και της Ιζόλδης, που προσωπικά κατατάσσω στις αγαπημένες μου. Έπειτα, είναι ο τίτλος. Έχω αναφέρει επανειλημμένως πως οι τίτλοι είναι από τα πρώτα στοιχεία, αν όχι το πρώτο, που προσελκύουν το ενδιαφέρον μου. Ως την τελευταία πνοή… Σε κάνει να αναρωτιέσαι τι μπορεί να είναι αυτό που θα σε κρατήσει μέχρι την τελευταία σου πνοή ζωντανό. Ένα πράγμα μόνο μπορώ να σκεφτώ και αυτό είναι η αγάπη. Εκ πρώτης λοιπόν, αναρωτήθηκα αν και για τον συγγραφέα και φίλο Γιώργο Γιαντά ισχύει το ίδιο.


«ένα έργο βαθιά αντιπολεμικό.
Τολμώ να πω πως πρόκειται για ένα από τα καλύτερα και πιο ‘δυνατά’ βιβλία που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια.»


 Από τις πρώτες κιόλας σελίδες, καθίσταται σαφές πως θα ταξιδέψουμε στο παρελθόν, σε μια εποχή ταραγμένη, γεμάτη μνήμες και πόνο,  σε έναν τόπο ευλογημένο από τον ήλιο και τη θάλασσα, αλλά και κατατρεγμένο από τον εχθρό. Είναι η Σμύρνη του 1915, η Σμύρνη του 1920, η Σμύρνη της καταστροφής, του μύθου και του ένδοξου παρελθόντος της.

Βασικός πρωταγωνιστής του βιβλίου, ο Αλέξανδρος Βελισσαρίου. Τα τερτίπια της μοίρας οδηγούν τα βήματά του στην κοσμοπολίτισσα Σμύρνη, εκεί όπου οι λαοί συγκατοικούν αρμονικά, παρά τα όσα οι πολιτικοί ορίζουν.  Η ζωή τρέχει κι εκείνος την ακολουθεί, άλλοτε σαν έμπορος και άλλοτε σαν στρατιώτης, μα πάνω απ’ όλα, σαν άνθρωπος με πάθη, ιδανικά και θέλω.

Ο συγγραφέας παρουσιάζει το κοινωνικοοικονομικό και πολιτικό πλαίσιο της εποχής (ο πόλεμος στην Ευρώπη και οι συνέπειες για την Ελλάδα, η πολιτική κατάσταση στη χώρα, οι μέρες του Βενιζέλου στην εξουσία, η κάθοδος και η επανεκλογή του, οι αποφάσεις που όρισαν τη μοίρα της Μικράς Ασίας και οδήγησαν τελικά στα γεγονότα του 1922) χωρίς να κουράζει. Το αντίθετο, για την ακρίβεια. Όλα καταθέτονται προσεχτικά, αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας που έχει πλέξει τόσο περίτεχνα ο συγγραφέας.

Ο Γιώργος Γιαντάς, με το πρώτο του βιβλίο, θεωρώ πως μαγεύει τον αναγνώστη. Οι περιγραφές του σε πολλά σημεία είναι συγκλονιστικές, σχεδόν νιώθεις πως θα απλώσεις το χέρι και θα αγγίξεις τους ήρωες. Η θεία Θεανώ, ο θείος Σωτήρης, η Χρυσάνθη, ο Βασίλειος, ο Μιχάλης, ο Νεσκέρογλου και η πανέμορφη κόρη του Γιασμίν.  Η Σμύρνη της αρμονικής συνύπαρξης των λαών, η κοσμοπολίτισσα πόλη, το σταυροδρόμι των λαών, εκεί από όπου τα πλοία ξεκινούσαν το ταξίδι τους για τις εφτά θάλασσες του κόσμου. Οι συνήθειες των κατοίκων, οι αντιθέσεις, οι μάνητες και τα πάθη…

Ένα βιβλίο για τον πόλεμο, που ανακατώνει τις ζωές των ανθρώπων, τις εξοστρακίζει από την πορεία τους, αλλά που δεν είναι ικανός να ξεριζώσει την ελπίδα, ένα έργο βαθιά αντιπολεμικό.

Τολμώ να πω πως πρόκειται για ένα από τα καλύτερα και πιο ‘δυνατά’ βιβλία που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια.

Ρίγησα διαβάζοντας το ακόλουθο απόσπασμα, γι’ αυτό και επέλεξα να το μοιραστώ μαζί σας : Σε όρισα επίγονο... Το μονοπάτι σου το χάραξαν ο Υδάσπης, η Περσέπολη, η Βακτριανή, η Ζαδράκαρτα... Σ' έφεραν ανέγγιχτο ως το κάλεσμα της μοίρας, αείχρονο, ατόφιο, αθάνατο από φύσημα των καιρών... Σε πρόσμεναν ολότελα, καρτερικά, αιώνια, πλέκοντας την τύχη σου, καλώντας σε στον πρώτο σου σταθμό. Τον Ίωνα άνεμο, που αόρατα σε χάλκευσε με ζωή. Ήσουν ενωμένος μ’ αυτήν, δίχως ψεγάδι, δίχως αίμα αληθινό, δίχως πόνο θνητό. Οι δρόμοι σου απλώθηκαν ποτάμια, οι σκιές σου φώτισαν έλατα, γη, ζωντανεμένα κάστρα να φέρεις πίσω σ’ εκείνους, ορίστηκες για να ορίσεις… Ήρθε η ώρα η αθάνατη, αθάνατος να’ σαι ξανά, αγέρωχος, μαρμάρινος. 
 http://natasagoutzikidou.blogspot.gr/2012/08/blog-post_21.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Facebook Blogger Plugin: Bloggerized by AllBlogTools.com Enhanced by MyBloggerTricks.com

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.