Tomorrow (2015) in English edition

 

 

My romance novel "Tomorrow"(year of first edition in Greece 2015) is now published in English, edited by Μrs S. Fatourou and translated by Mrs. E. Vamvakas.

"The life of Anna Maria, a young pretty girl in Greece,
who is divided between the choices of her mother Stamatina
and what her heart really wants.
Many years later she lives a rich life, rich but empty of feelings,
until one day she has to make the choice of her life, to choose
between yesterday or ...tomorrow''

 https://www.amazon.com/Tomorrow-George-Giantas-ebook/dp/B0D7MFX6T2

 https://www.kobo.com/gr/en/ebook/tomorrow-

https://www.goodreads.com/book/show/216171051-tomorrow

 

Παρουσίαση ''Ο κύβος του Ρούμπικ'', Αθήνα 15-03-2013, Booking Hill

 

Παρουσίαση "Ο κύβος του Ρούμπικ" στην Αθήνα 15-03-2023

 

 

Τα σχετικά βίντεο για ένα πλήρες κείμενο : Για το πως δημιουργώ την πλοκή:    • Φτιάχνω την πλοκή...   Για το πως δημιουργώ λογοτεχνικούς ήρωες, εδώ:    • Λογοτεχνικοί ήρωε...   Για το πως γράφω ένα ιστορικό μυθιστόρημα, εδώ:    • Γράφοντας ένα αντ...  

''Ο κύβος του Ρούμπικ'', κριτική της Ανθής Λεκάτη στο Vivlionet.gr

 

Η δολοφονία ενός πολύ γνωστού δικηγόρου της Αθήνας, του Θέμη Αναγνώστου, γίνεται η αφετηρία για το ξετύλιγμα της ιστορίας του Γιώργου Γιαντά, μιας ιστορίας που μιλά για όσα συμβαίνουν στο παρασκήνιο, στους σκοτεινούς δρόμους της πόλης, αλλά και στα λαμπερά γραφεία των πολιτικών όταν οι πόρτες κλείνουν. Η δολοφονία αυτή θα φέρει στο φως μια υπόθεση διαφθοράς στην οποία εμπλέκονται άνθρωποι της νύχτας, δύο ομάδες του υποκόσμου με μεγάλη αντιπαλότητα για την γεωγραφική τους κυριαρχία, υπουργοί και πολιτικά στελέχη της κυβέρνησης, τρανσέξουαλ, αστυνόμοι και δικηγόροι που ψάχνουν να βρουν την άκρη του νήματος σε μια σειρά εκβιασμών, πράξεων εκδίκησης, δολοφονιών και μυστικών συμφωνιών.

Το δυνατό χαρτί του συγγραφέα είναι ο τρόπος που επιλέγει να αφηγηθεί την ιστορία του. Από την αρχή σχεδόν γνωρίζουμε ποιοι είναι οι «καλοί» και οι «κακοί» της υπόθεσης, γνωρίζουμε ποιος έκανε τι ή τουλάχιστον έχουμε βάσιμες υποψίες για το ποιος κρύβεται πίσω από τις εγκληματικές ενέργειες. Σε αντιδιαστολή με το “who done it”, εδώ ψάχνουμε το γιατί, το “why done it”. Όλα τα πρόσωπα που εμπλέκονται στην ιστορία μας είναι γνωστά και κάθε ένα κρατά ένα κομμάτι από το παζλ που τη συνθέτουν. Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι πώς ακριβώς συνδέονται μεταξύ τους και τα βαθύτερα κίνητρα που τα ωθούν να πράξουν. Και αυτό δε μειώνει στο ελάχιστο το σασπένς και την περιέργεια που νιώθει ο αναγνώστης. Η πλοκή είναι σφιχτή, η γραφή ρέει χωρίς καμία δυσκολία, οι σελίδες γυρίζουν γρήγορα και οι χαρακτήρες που έχει δημιουργήσει ο συγγραφέας είναι αληθινοί- έστω κι αν σε κάποια σημεία φαίνονται σα να βιάζονται να πουν πράγματα που σε πραγματικές συνθήκες θα ήθελαν το χρόνο τους να ειπωθούν- καθώς έχει φροντίσει να αναδείξει την ανθρώπινη πλευρά των «κακών» και να μιλήσει έστω και ακροθιγώς για τους βαθύτερους λόγους που τους οδήγησαν στον υπόκοσμο.

Ως προς την αφηγηματική προσέγγιση, ενδιαφέρον έχει η διαφορετική οπτική γωνία που διέπει τα κεφάλαια του βιβλίου. Ουσιαστικά διαβάζουμε την ιστορία μέσα από τα μάτια των διαφορετικών βασικών χαρακτήρων: του Τζίμη, της Βανέσας, της Βίκης, του Τσόχα, του αστυνόμου, της Νικόλ, του Αμερικάνου. Έτσι, σιγά- σιγά πλέκονται οι συνδετικοί κρίκοι της υπόθεσης, τα πρόσωπα συσχετίζονται, τα μυστικά αποκαλύπτονται και μπαίνουν σταδιακά τα πλακίδια του κύβου του Ρούμπικ στη σωστή τους θέση για να φέρουν στο φως την αλήθεια των γεγονότων.

Ο Γιώργος Γιαντάς κατάγεται από τη Λέσβο και έχει εκδώσει οχτώ μυθιστορήματα την τελευταία δεκαετία από τις εκδόσεις Λιβάνη, Υδροπλάνο και Συμπαντικές Διαδρομές, κάποια από τα οποία έχουν βραβευτεί.

 https://tovivlio.net/%CE%BF-%CE%BA%CF%8D%CE%B2%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%BA-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AC/

 

''O κύβος του Ρούμπικ'', κριτική του Φίλιππου Φιλίππου στο Fractalart.gr

 

Τα τελευταία χρόνια τα αστυνομικά μυθιστορήματα που αποκαλούνται «ορθόδοξα» και είναι εμπνευσμένα από τα έργα της Άγκαθα Κρίστι και των Βρετανών ομοτέχνων της όλο και λιγοστεύουν. Και στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Οι πέντε ή δέκα ύποπτοι για μια δολοφονία, οι οποίοι ανακρίνονται ή παρακολουθούνται από την αστυνομία μέχρι να αποκαλυφθεί ο δράστης, συνήθως από έναν ιδιωτικό ντετέκτιβ, όπως ο Ηρακλής Πουαρό, αποτελούν παρελθόν. Σήμερα, τα αστυνομικά μυθιστορήματα έχουν κοινωνικό περιεχόμενο και στα εγκλήματα που περιέχουν εμπλέκονται άνθρωποι της νύχτας, δικηγόροι, πολιτικοί και επιχειρηματίες.

Αυτό συμβαίνει και το μυθιστόρημα Ο κύβος του Ρούμπικ (εκδ. Υδροπλάνο) του Γιώργου Γιαντά, ο οποίος εργάζεται στο Λιμενικό Σώμα και έχει καταγωγή από τη Λέσβο και τη Χαλκιδική. Έχει εκδώσει άλλα εφτά βιβλία. Στην πρώτη σκηνή του μυθιστορήματος βλέπουμε τον εύπορο δικηγόρο Θέμης Αναγνώστου δολοφονείται με πυροβόλο όπλο έξω από το σπίτι του από έναν μοτοσικλετιστή. Στην επόμενη σκηνή, ο Τζίμης, άνθρωπος της νύχτας, βρίσκεται σ’ ένα υπνοδωμάτιο με τη Νικόλ, μια από τις ερωμένες του, ενώ η τηλεόραση μεταδίδει την είδηση της δολοφονίας του δικηγόρου. Έπειτα γνωρίζουμε την δικηγόρο Βίκη Βεραντζή, συνεργάτιδα του Αναγνώστου, που συζητάει με τον φίλο της, τον Ζορζ, πρώην δημοσιογράφο, ολίγον ποιητή, ζωγράφο και επίδοξο συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων, γενικά καλλιτέχνη, για τη δολοφονία του αφεντικού της και για κάποιον Δημοσθένη Ριζόπουλο, πολιτικό παράγοντα.

Όλοι αυτοί και αρκετοί άλλοι εμπλέκονται στην αστυνομική ιστορία που διαδραματίζεται στην Αθήνα και τοποθετείται στα όρια δύο διαφορετικών κόσμων, της νομιμότητας και της παρανομίας. Η δολοφονία του δικηγόρου κινητοποιεί έναν μηχανισμό μαφιόζων, πληρωμένων δολοφόνων, μπράβων, ανθρώπων που υπογράφουν συμβόλαια θανάτου, σε έναν ατέρμονα κύκλο με εκτελέσεις αντιπάλων, τολμηρά σόου σε νυχτερινά μαγαζιά, εταιρείες με μυστικά και παράνομες δοσοληψίες, όπου συμμετέχουν διεφθαρμένοι υπουργοί, εγκληματίες που δίνουν εντολές μέσα από τη φυλακή. Σημαντικό ρόλο στην ιστορία παίζουν η αμαρτωλή εταιρεία Telemedia και ο αρχινονός Τσόχας.

Υπάρχει κι ένας αστυνομικός, ο Κορκολάτος, ο οποίος με την ομάδα του επιχειρεί να ξεκαθαρίσει τα πράγματα που είναι πολύ μπερδεμένα εξαιτίας της ανάμιξης πολιτικών και πολιτευτών. Στο τέλος, κι αφού έχουν γίνει αρκετές εκτελέσεις μελών μαφιόζικων οργανώσεων που είναι ανταγωνιστικές, μια από τις ηρωίδες κατορθώνει να επιβιώσει και να συνεχίσει τη ζωή της έξω από την Ελλάδα.

Ο κύβος του Ρούμπικ είναι ένα καλογραμμένο αστυνομικό μυθιστόρημα που αναφέρεται στα σκοτεινά κυκλώματα της αθηναϊκής νύχτας και έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Ο Γιώργος Γιαντάς φαίνεται πως έχει μελετήσει εμβριθώς ανάλογα μυθιστορήματα, ελληνικά και ξένα, ώστε να γράψει το δικό του. Θα μπορούσε, πάντως, να μιλήσει και για την τύχη ορισμένων από τους ήρωές τους. Ας πούμε τι απέγινε ο Ζορζ, ο καλλιτέχνης;

 https://www.fractalart.gr/o-kyvos-toy-roympik/

 

 

''Ο κύβος του Ρούμπικ'', κριτική της Τόνιας Μασουρίδου στο Diastixo.gr

 

Από τις πρώτες σελίδες του μυθιστορήματος Ο κύβος του Ρούμπικ, ο αναγνώστης παρακολουθεί με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις ζωές των ηρώων, τις οποίες συνδέει ένας μυστηριώδης ιστός που περιπλέκεται σε δύο κόσμους: στον κόσμο της νομιμότητας και στον κόσμο της παρανομίας. Ο Γιώργος Γιαντάς, συγγραφέας του εν λόγω πονήματος, περιγράφει αριστοτεχνικά τους χαρακτήρες των πρωταγωνιστών, χρησιμοποιώντας με επιδεξιότητα το γνωστό παζλ του κύβου του Ρούμπικ.

Άνθρωποι της νύχτας που κυκλοφορούν με προσωπεία αθωότητας, γνωστοί δικηγόροι και πολιτικοί υπεράνω υποψίας, αστυνομικοί, επιχειρηματίες, τρανς προσωπικότητες κυκλοφορούν σε ετούτο το νουάρ μυθιστόρημα με τις απρόσμενες εξελίξεις και την ενδιαφέρουσα πλοκή. Η ιστορία εξελίσσεται μέσα από καθημερινά περιστατικά, δομημένα με τέτοιο τρόπο ώστε να κρύβουν το μυστικό του αινίγματος.

Τα πρόσωπα, αν και ανήκουν στον υπόκοσμο, δείχνουν συχνά την ανθρώπινη τρωτή τους πλευρά φανερώνοντας τέτοια στοιχεία ευαισθησίας, που ο αναγνώστης αρχίζει να αναρωτιέται για την πραγματική ταυτότητα των ανθρώπων της διπλανής του πόρτας. Πιστεύω ότι σε ετούτο το λεπτό σημείο βρίσκεται και η ξεχωριστή αφηγηματική τέχνη του Γιώργου Γιαντά. Εισάγει τον αναγνώστη στη ροή μιας ιστορίας, στην οποία υπάρχει η αίσθηση της συμμετοχής. Πορεύεται και εκείνος με τους ήρωες, συμπάσχει, αγανακτεί, αγωνιά, επειδή τα πρόσωπα εκπέμπουν οικειότητα και η γλώσσα έχει αμεσότητα και λογοτεχνική χροιά.

Ένα νουάρ μυθιστόρημα που αξίζει να διαβαστεί, επειδή ξεχωρίζει στο είδος του.

Ας παρακολουθήσουμε μερικά αποσπάσματα:

…Πρόσκαιρα ο καιρός είχε γαληνέψει. Το φως του ήλιου ξεπρόβαλλε από τα αραιά σύννεφα, μέσα από αχτιδοσυρμές, φως δειλό και αβέβαιο, ασταθές, σαν τις ανθρώπινες ψυχές και τα πολύπλοκα γήινα παιχνίδια τους· ένας περίπλοκος κύβος από κόσμους και υποκόσμους, από πάθη και μίση, μεγαλοσύνες και μικρότητες· από προσδοκίες όπως των απλών ψηφοφόρων πως μέσα από τις εκλογές η κοινωνία θα γινόταν καλύτερη, πιο δημοκρατική και δίκαιη· από προσμονές για ένα καλύτερο αύριο με ίσες ευκαιρίες, καλύτερες δουλειές, με ισονομία, με δικαιοσύνη.

Και αλλού βλέπουμε τον τρόπο με τον οποίο περιγράφεται μια ερωτική σχέση:

…Η ορμή του Τζίμη κάμφθηκε από μια τρυφερότητα, κάτι πρωτόγνωρο, κάτι που ποτέ στο παρελθόν δεν είχε βιώσει με γυναίκα. Η ανώτερη ομορφιά της Βίκης σχεδόν του επέβαλλε να είναι τρυφερός μαζί της. Τώρα δεν υπήρχε ίχνος αμφισβήτησης για όσα του είχε υποσχεθεί, όσα σχεδίαζαν να πραγματοποιήσουν. Η συνεύρεση ήταν και επισφράγιση της νέας αρχής, της καινούργιας ζωής, ενός αύριο στον κόσμο του φωτός και της νομιμότητας. Όταν η αίσθηση του χρόνου επέστρεψε, έγειραν αποκαμωμένοι κάτω από το σκέπασμα, αντικριστά ο ένας με τον άλλον. Την κοίταξε ξεθυμασμένος, ενώ εκείνη έψαξε με το χέρι της το κομοδίνο.
«Τι ψάχνεις;»
«Την τσάντα μου. Έχω τσιγάρα μέσα».
«Σε παρακαλώ… δεν θέλω να καπνίσεις, δεν σου πάει… τουλάχιστον όχι τώρα».
Η Βίκη χαμογέλασε. Του ένευσε εντάξει, όμως το χαμόγελό της είχε να κάνει με την ολική αλλαγή στην όψη του. Ο Τζίμης είχε μεταμορφωθεί σ’ ένα νεαρό αγόρι, είχε γυρίσει αρκετά στάδια πίσω, προτού τσαλακωθεί, πριν αλλοιωθεί από τη σκληρότητα και την παρανομία. Της θύμισε έναν συμφοιτητή στη σχολή, έναν συμπαθητικό και άβγαλτο νεαρό που μονίμως δυσκολευόταν να ξεπεράσει το τρακ και να τη φλερτάρει.

Ένα νουάρ μυθιστόρημα που αξίζει να διαβαστεί, επειδή ξεχωρίζει στο είδος του.

ΠΗΓΗ:  https://diastixo.gr/kritikes/ellinikipezografia/18872-o-kuvos-toy-roubik

 

1o Book Q&A στο κανάλι

 1o Book Q&A με ερωτήσεις που έλαβα και παρουσίαση ενός νουάρ υπό έκδοση...

Φτιάχνω την πλοκή μιας ιστορίας

 01:16 Τι θέλω να πω γράφοντας μια ιστορία  

02:24 Ξεκινάω μία ιστορία έχοντας σκεφτεί το τέλος 

 03:40 Η σπονδυλωτή πλοκή  

08:25 Λάθη σε μία πλοκή  

10:33 Η ''επιστροφή'' στο κείμενο 

 11:25 Με ποιο τρόπο θυμάμαι την πλοκή  

14:05 Επινοώντας την επόμενη σκηνή  

17:36 Η υποκειμενική ματιά κάθε δημιουργού  

19:08 Η αποστασιοποιημένη ανάγνωση του κειμένου  

22:08 Με ποιο τρόπο η Ειρήνη διακόπτει κάθε πλοκή ! 

 Για το πως δημιουργώ λογοτεχνικούς ήρωες, εδώ: https://youtu.be/V8s0pp_lJXU 

Για το πως γράφω ένα ιστορικό μυθιστόρημα, εδώ: https://youtu.be/6h_ju92ZXTk 

 Το βιβλίο ''Για ένα παιδί'' (εκδ. Συμπαντικές Διαδρομές), εδώ: https://www.universepaths.com/product... 

Βρείτε με στο Facebook: https://www.facebook.com/giorgos.gian... 

Βρείτε με στο Instagram: https://www.instagram.com/giorgosgian...

Λογοτεχνικοί ήρωες

 Ήρωες βιβλίων. Η δομή. Οι κατηγορίες ηρώων και ο τρόπος που τους αναπτύσσω στο κείμενο. Ο τρόπος με τον οποίο τα δευτερεύοντα πρόσωπα ολοκληρώνουν την προσωπικότητα των πρωταγωνιστών. Αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο. Ήρωες με ηθική μα και αντιήρωες που απολογούνται ή στοχεύουν στη συνενοχή . Η εσωτερική διαύγεια των ηρώων, η κάθαρση.

Γράφοντας ένα αντιπολεμικό βιβλίο. Το ''Ως την τελευταία πνοή'' - η σύνθεση. #Book

 Η ιδέα για το βιβλίο ''Ως την τελευταία πνοή'', η έρευνα, ο χρόνος που χρειάστηκε, η προσέγγιση του κλίματος της εποχής του 1919-1922, η Μικρασιατική Εκστρατεία, ο τρόπος με τον οποίο συνθέτω τα στοιχεία της έρευνας με τη μυθοπλασία, το τελικό αποτέλεσμα. Κριτική Δρ. φιλολόγου κ. Ηλία Παπαγεωργίου: https://www.typologos.com/%CE%BC%CE%B... Κριτική βιβλιοκριτικού Πάνου Τουρλή, Vivliokritikes.com: https://www.vivliokritikes.com/%CF%89...

 

 

Πώς γράφω τελικά ένα -αντιπολεμικό- ιστορικό μυθιστόρημα;

Ένα εισαγωγικό βίντεο, μία πρώτη ιδέα για θέματα του καναλιού, συγγραφικές ανησυχίες αλλά και εφαρμοσμένα μυστικά συγγραφής που θα ακολουθήσουν..!

 

Instagram: https://www.instagram.com/giorgosgiantas 

Facebook: https://www.facebook.com/giorgos.gian...

 

''Ως την τελευταία πνοή'', Ωραιόκαστρο, 2012

Με αφορμή τα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική καταστροφή, ένα αναμνηστικό βίντεο από παρουσίαση του ιστορικού μυθιστορήματος ''Ως την τελευταία πνοή'' στο Ωραιόκαστρο, πριν από ακριβώς δέκα χρόνια. Με την άψογη οργάνωση της κ. Καβάσιλα, τον Σύλλογο Μικρασιατών ''Αετοί της Μικράς Ασίας'', με μουσική επένδυση και προβολή σχετικού υλικού από τις τελευταίες στιγμές της Σμύρνης. Από δεκαετία σε δεκαετία, το Μικρασιατικό οφείλουμε να το κρατάμε πάντοτε στη μνήμη.

2022, με υγεία και με πίστη...

 

2021 σκέψεις μένουν πίσω. Με περίσκεψη για το χτες, με αβεβαιότητα για το αύριο. Στην αυγή του νέου έτους ο συνολικός απολογισμός μοιάζει δύσκολος. Πολλοί δεν έφτασαν ως εδώ. Κάποιοι άλλοι τον κάνουν από το κρεβάτι ενός θαλάμου νοσηλείας. Οι κρυφές προσδοκίες πως η νέα χρονιά θα άφηνε πίσω την πανδημία, δεν επαληθεύτηκαν. Θυμάμαι την ημέρα που κάποιος μου είπε χαρακτηριστικά: «δε γνωρίζω κανέναν μέχρι σήμερα, συγγενή, φίλο, γνωστό, που να έχει νοσήσει». Έκτοτε τα πράγματα άλλαξαν ριζικά. Η αλλαγή είναι η μόνη σταθερά, μέχρι που στο μεταξύ, ξεπρόβαλε το 2022.

Kαι τώρα; Μετά την Υγεία, ποια μπορεί να είναι η ευχή για τη νέα χρονιά;

Ο άνθρωπος στέκει αδύναμος μπροστά σε όσα τον ξεπερνούν, μπροστά σε εκείνα που δε μπορεί να αλλάξει. Η ροή των πραγμάτων όμως παραμένει αδιάκοπη. Ακόμα και κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες, η ζωή τραβά το δρόμο της, σε μία διαρκή διαδρομή στις ράγες του χρόνου. Οτιδήποτε και αν αποδέχεται ή αρνείται καθένας μέσα του, η ενδόμυχη κρυφή πίστη, ακόμα και αθέλητα, θα φτεροκοπά στο κεραμίδι της επόμενης φωτεινής ημέρας, ακόμα και αν αυτή επιμένει να αργεί. Κάπου εκεί που η ανθρώπινη υπόσταση σφιχταγκαλιάζεται με την πίστη πως τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα. Κι ίσως αυτή θα μπορούσε να είναι η δεύτερη ευχή για το 2022:

Με Υγεία λοιπόν αλλά και με Πίστη ! Χρόνια πολλά !

 

Συνέντευξη στην εκπομπή "Πρόσωπα" στο AEOLOS TV

 

Είναι πτυχιούχος της σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών κι εδώ και 20 χρόνια εργάζεται στο λιμενικό σώμα. Αγαπά το διάβασμα και την έρευνα και δε σταματά ποτέ να παρατηρεί τα πάντα γύρω του γιατί το καθετί μπορεί να τον εμπνεύσει. Το γράψιμο μπήκε στη ζωή του έτσι απλά, χωρίς πολύ σκέψη. Στην αρχή ήταν μια διαφυγή από την καθημερινότητα, στη συνέχεια όμως έγινε μια αγαπημένη συνήθεια και κάπως έτσι ο Γιώργος Γιαντάς μας έχει χαρίσει ήδη 8 υπέροχα μυθιστορήματα και συνεχίζει ακάθεκτος.

https://aeolos.tv/5180/stin-tileoptiki-ekpobi-prosopa-o-syngrafeas-giorgos-giantas/

https://www.youtube.com/watch?v=zbwEQ0FS04k

1η Έκθεση Βιβλίου στη Μυτιλήνη - Αύγουστος 2021

 

Στις 16-08-2021, στα εγκαίνια της 1ης Έκθεσης Βιβλίου στη Μυτιλήνη, θα βρισκόμαστε με την αγαπητή Valia Barbatioti, στο περίπτερο του "Book and Art", για υπογραφή αντιτύπων..! Η βραδιά θα πλαισιωθεί μουσικά από το ιστορικό συγκρότημα των "Μάγμα" .

Οι εκδηλώσεις θα συνεχιστούν έως τέλη του μήνα, στον Δημοτικό Κήπο, με την παρουσία αγαπημένων βιβλίων και δημιουργών, όπως η Ρωγμή της Αλεξάνδρα Ψαραδέλλη.

 

Στη μνήμη του ποιητή Τάσου Σταυρακέλη

 

Στο πολυετές συγγραφικό ταξίδι, είχα την τύχη και τη χαρά να γνωρίσω και ξεχωριστούς ανθρώπους. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο ποιητής Τάσος Σταυρακέλης. Ο Τάσος ήταν μοναχοπαίδι, γεννημένος στο Κερατσίνι, στέλεχος του Πολεμικού Ναυτικού, συνήθιζε να αναπολεί  τα παιδικά χρόνια της αθωότητας, το παιχνίδι στις αλάνες, τις βόλτες με τα ποδήλατα, με τον τρόπο που εμείς, όσοι προφτάσαμε εκείνες τις δεκαετίες, συνηθίζουμε να αναπολούμε. Όχι από απλή νοσταλγία αλλά και  γιατί ο κόσμος άλλαξε ριζικά μέσα σε λίγες μόλις δεκαετίες σε σημείο που θα ήταν δυνατό να μιλάμε πια για «προδιαδικτυακή» και «μεταδιαδικτυακή» εποχή. Μία μετάβαση που είχαμε την ατυχία να βιώσουμε, φτάνόντας στην εποχή του «influencing» και της πλήρους επικράτησης της «εικόνας».

Όπως οι περισσότεροι που γεννήθηκαν τη δεκαετία του ΄70, έτσι και ο Τάσος αντιλαμβανόταν την παντοδυναμία του «εικονικού» όπως και τα νέα «ήθη» και τις νέες πραγματικότητες. Αυτές τις  νέες πραγματικότητες στηλίτευε συχνά με την ποίηση του. Σε κάποια συνέντευξη του είχε πει «τα καλύτερα ποιήματα μου τα έγραψα λυπημένος. Ο πόνος βγάζει δημιουργία σε μένα». Για όποιον παρακολουθούσε και τις δημοσιεύσεις του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γίνεται προφανές πως ένα μέρος αυτής της «λύπης» προερχόταν από την άσχημη όψη, την κακογουστιά και ρηχότητα του κόσμου. Τα ποιήματα του, παρά τη μελαγχολική τους διάθεση, διατηρούν συχνά μία νότα ελπίδας και αισιοδοξίας, μία αχτίδα φωτός που συχνά διαγράφεται έστω και στον τελευταίο στίχο. Ο λόγος του, η αισθητική των γραπτών του, παρουσίασαν αξιοσημείωτη πρόοδο τα τελευταία χρόνια, οδηγώντας σε άρτια ποιήματα, με βάθος, ουσία, πνευματικότητα. Το μυστήριο, το μεγαλοπρεπές, η χαρά, η λύπη, κάθε λεπτή πτυχή της ανθρώπινης ψυχής αποτελεί συνήθως το συστατικό των έργων του.

 

Ωστόσο, ο άνθρωπος Τάσος απείχε από τα πρότυπα ενός δημιουργού απομονωμένου σε απροσπέλαστο περιβάλλον. Ήταν ευχάριστος, έκανε χιούμορ, καυτηρίαζε τα τεκταινόμενα των λογοτεχνικών κύκλων και εκδόσεων, χωρίς ποτέ ο ίδιος να θυσιάζει την απλότητα – γνησιότητα του στο βωμό της φήμης. Υπήρξε ένας πραγματικός μποέμ ποιητής, ανεξάρτητος από «δίκτυα» και «κύκλους», ένας ταλαντούχος δημιουργός που έγραφε όταν ένιωθε την ανάγκη να γράψει. Αυτή είναι και η σφραγίδα του ποιητή Τάσου, που τις νύχτες άναβε το τσιγαράκι του, αγκάλιαζε την αγαπημένη του γατούλα, την Σούγκαρ, αφιέρωνε χρόνο σε πρωτότυπα κολάζ, σε αυτοσχέδια διακοσμητικά και πίνακες που κοσμούσαν την κατοικία του, στους μικρούς κάκτους στα γλαστράκια του μπαλκονιού του. Κρατούσε για τον εαυτό του την προσωπική του ζωή, δεν έδινε δικαιώματα, διατηρούσε το ήθος και την ανθρωπιά του.

Υπό αυτό το πρίσμα, ο Τάσος Σταυρακέλης ήταν ένας ανένδοτος δημιουργός, ένας μοναχικός ιππότης σε μία λάθος εποχή. Τον τελευταίο χειμώνα (2021) έγινε αισθητή η ξαφνική απουσία του από το διαδικτυακό του «ημερολόγιο», με τις φήμες να μιλούν για εισαγωγή του στο Ναυτικό νοσοκομείο, λόγω πυρετού που τον ταλαιπωρούσε. Τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου, ο Τάσος απεβίωσε σε ηλικία 50 ετών.

 

«Έβγαλα από το μπαούλο την ψυχή μου

σεργιάνι στους αφιλόξενους δρόμους

της γκρίζας πόλης

όλα τα θέλω μου

κάτω απ’ τ’ αστέρια

Σκότωσα τα πρέπει και τα μη,

και με το αίμα τους έγραψα

στο τετράδιο της καρδιάς μου,

τη λέξη «ελευθερία»

έσπασα τα δεσμά μου

γιατί η ελευθερία δε φορά χειροπέδες

και φίμωτρα»

                  Τ. Σταυρακέλης

 

Έργα του:

-          Οι  κραυγές της σιωπής, εκδ. Λεξίτυπον, Αθήνα, 2011,

-          Δρώμενα ψυχής, εκδ. Λεξίτυπον, Αθήνα, 2012

-          Το κοντσέρτο της νοσταλγίας, εκδ. Όστρια, Αθήνα, 2014

-           

To προσωπικό του ιστολόγιο:

http://tasosstavrakelis-aigokeros71.blogspot.com/

Η κατάλληλη λέξη

        Η «αναζήτηση της κατάλληλης λέξης» ήταν η διαρκής αγωνία του Γάλλου λογοτέχνη G. Flaubert. Μία επίμονη προσπάθεια για την ιδανική φόρμα έκφρασης, από κείμενο σε κείμενο και από πρόταση σε πρόταση. Φυσικά, η άνθηση της λογοτεχνίας ήταν εντελώς διαφορετική τον 19^ο αιώνα και ιδιαίτερα πριν την έλευση της οθόνης των τηλεοράσεων και των υπολογιστών. Ωστόσο, ακόμη και στις οθόνες σήμερα, διαπιστώνεται πως η έκφραση είναι συχνά δύσκολη, «να, πως να το πω», κάτι σαν αδυναμία να εξωτερικευτούν συναισθήματα, να εξηγηθούν γεγονότα, να αναλυθούν καταστάσεις. Με εξαίρεση βέβαια δημοσιογραφικές φωνές ή ανθρώπους των γραμμάτων, που πραγματικά χαίρεσαι να ακούς, όταν τους δίνεται τηλεοπτικός χώρος και χρόνος. Διότι συνηθέστερες είναι οι εκπομπές μαγειρικής, οπού το τελικό αποτέλεσμα χαρακτηρίζεται σε μόνιμη βάση «θεσπέσιο», «υπέροχο», «μοναδικό». Παρόλο που το πιάτο στο τέλος είναι γεμάτο και χορταίνει, σε πολλές εκφάνσεις του τηλεοπτικού αλλά και διαδικτυακού βίου, παρατηρούνται δυσχέρειες. Πραγματικά, από την επαφή μου με τη λογοτεχνία, αντιλαμβάνομαι πόσο ενοχλητικό είναι το συναίσθημα, «να το έχεις εδώ πάνω και να μη μπορείς να το πεις».

         Η «αργκό» θα μπορούσε να αποτελεί μία λύση. Προϋπόθεση βέβαια είναι να γνωρίζουν όλοι την «αργκό», όπως και τις μεταβολές της, τους όρους που καταργούνται ή προστίθενται. Επιπλέον, η αργκό απαιτεί συχνά μία χειρονομία, ένα νεύμα, φαντάζομαι ένα βιβλίο ολόκληρο γραμμένο σε κάποια αργκό και αναρωτιέμαι πως θα μπορούσα να το κατανοήσω. Στην περίπτωση λ.χ. που μία φράση ήταν «αυτό το αμάξι τα σπάει!», θα αναρωτιόμουν τι σπάει το αμάξι. Τα πεζοδρόμια; Κάνει αλόγιστα ζημιές όταν περνάει; Σπάει τα λάστιχα του;

          Η κατάλληλη λέξη και η αναζήτηση αυτής είναι ζητήματα πιο επίκαιρα από ποτέ. Γιατί και η ανάγκη καθενός να εκφραστεί είναι έντονη. Κατά το παρελθόν, η καλλιέπεια, η σωστή έκφραση, ο ωραίος και δομημένος λόγος, κατείχαν εξέχουσα θέση στην κοινωνική ζωή. Η ικανότητα και ο τρόπος να δομεί σωστά κάποιος τις σκέψεις του, μα και να τις εκφράζει όμορφα και κατανοητά, υποδήλωναν όχι μόνο ένα υπόβαθρο παιδείας, μα και το προφίλ της προσωπικότητας. Ο χειρισμός του λόγου αντικατόπτριζε τον χαρακτήρα κάθε ανθρώπου. Στην πορεία αυτό έπαψε να είναι απαραίτητο. Με την επικράτηση της εικόνας, είναι αρκετό κάποιος να σκηνοθετεί τον εαυτό του σε κάποια «social» πλατφόρμα, διαθέτοντας απλά σαγηνευτικό χαμόγελο ή ανοιχτογάλαζα μάτια. Η ομορφιά βρίσκεται παντού εξάλλου! Μα πλέον, οι κατάλληλες λέξεις – τείνουν να εξαλειφθούν. Το διαδίκτυο παρέχει υποκατάστατα σε μικρές δόσεις: Στιχάκια, μικρά κείμενα, αποσπασματικές παραθέσεις ποιητών ή συγγραφέων, που τόσο εύστοχα εκφράζουν την αντίστοιχη διάθεση και που με τόσο ενθουσιασμό αναπαράγονται στις πλατφόρμες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

           Όμως και πάλι, κάτι φαίνεται να λείπει, ίσως μία εσωτερική ανάγκη, να είναι διαθέσιμες οι επιθυμητές λέξεις, την κατάλληλη στιγμή, σε μία συντροφιά, μία συναναστροφή, μία σχέση: η ανάγκη να είναι δικές μας. Κάπου εδώ γίνεται αντιληπτή η αγωνία του Flaubert αλλά και το προφανές της απάντησης: οι κατάλληλες λέξεις βρίσκονται στην ανάγνωση κειμένων, άρθρων, βιβλίων, εφημερίδων. Οπουδήποτε ευδοκιμεί ακόμα η δομή, ο εσωτερικός ρυθμός, το συναίσθημα, η γνώση, η γραφή με αρχή και τέλος, αλλά και κάτι τόσο μοναδικό: η γαλήνη. Η μοναδική αίσθηση που μόνο η ανάγνωση μπορεί να προσφέρει, ανεξαρτήτως ηλικίας ή και διάθεσης.

            Ξανακοιτώ τούτο το κείμενο μία ακόμη φορά: πάλι κάτι μου λείπει, κάποιες διατυπώσεις τις ήθελα αλλιώς, μα εγκλωβίστηκαν στις τόσες σκέψεις και γλίστρησαν στο κενό. Πού θα πάει όμως, την επόμενη φορά θα βρω ακόμη πιο κατάλληλες λέξεις, αυτό μπορώ να το εγγυηθώ !